Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2-Davacı sendika vekili, davalı Belediye'nin davacı Hizmet-İş Sendikasının yıllardır örgütlü olduğu bir işyeri olduğunu, davalı bünyesinde çalışan ve müvekkili sendikaya üye olan işçilerin sendika ana tüzüğüne göre sendikaya üyelik ve dayanışma aidatlarını ödemesi gerektiğini, davalı Belediyenin işçilerden kestiği aidatları bu güne kadar müvekkiline ödemediğini, ödeme tarihinin kanunda ve taraflar arasında imzalanan toplu iş sözleşmelerinde kararlaştırıldığını iddia ederek aidat alacağının toplu iş sözleşmelerinde belirli temerrüt tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka işletme kredisi faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.
Dava, Esence Belediyesi'ne karşı açılmış, 6360 sayılı Kanunun 1.maddesi ile 2014 yerel seçimleri ile birlikte bu belediyenin tüzelkişiliğinin sona erip Afşin Belediyesi'ne katılması nedeni ile davaya Afşin Belediyesine karşı devam edilmiştir.
Davalı Belediye vekili davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda istek kısmen hüküm altına alınmıştır.
Davacı vekili davasını kısmi dava olarak açmış, bilirkişi raporu doğrultusunda Ankara 19. İş Mahkemesi aracılığıyla gönderdiği 17.11.2014 tarihli dilekçesi ile dava konusu ettiği alacağın miktarını arttırmıştır. Islah dilekçesi davalı vekiline 03.12.2014 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı vekili ıslah dilekçesinin kendisine tebliğinden itibaren yasal süresi içinde yazılı olarak ya da duruşmada sözlü olarak ıslah ile arttırılan alacak miktarına yönelik usulünce zamanaşımı def'i ileri sürmemiştir. Hal böyle iken, mahkemece ıslah tarihinden önce yapılan zamanaşımı savunmasının dava dilekçesine karşı süresinden sonra yapılmış ve davacı tarafça kabul edildiğine ilişkin beyan bulunmayan zamanaşımı def'i olduğu gözetilmeksizin, davalı vekilinin daha ıslah yapılmadan 05.11.2014 tarihinde bilirkişi raporunun kendisine tebliğinden sonra 12.11.2014 tarihli rapora itiraz dilekçesinde ileri sürdüğü zamanaşımı savunmasının ıslaha yönelik olduğunu kabul ederek 15.11.2009 tarihinden itibaren hesaplanan alacakları hüküm altına alması, 15.04.2008 ile 15.11.2009 tarihleri arasındaki döneme ilişkin alacağı reddetmesi hatalı olmuştur.
Bir an için ıslaha karşı ileri sürülen zamanaşımı savunmasına itibar edilmesi gerektiği kabul edilse bile, 14.11.2014 tarihli ıslahtan geriye doğru 5 yıl öncesine yani 14.11.2009 tarihinden öncesine ait alacaklar kısmi dava ile istenen 2.000,00 TL hariç zamanaşımına uğrayacaktır. Hesap edilen 15.04.2008-14.11.2009 tarihleri arasındaki döneme ait aidat alacağı ise 1.782,78 TL olup kısmi dava ile istenen 2.000,00 TL'sının altında kaldığından yine de zamanaşımına uğrayan alacak yoktur.
O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 24.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy