7. Hukuk Dairesi
MAHKEMESİ: İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi
İLK DERECE
MAHKEMESİ: Kemalpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi
Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 30.12.2014 tarihinde verilen dilekçeyle komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06.02.2018 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından talep edilmiştir. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf talebinin davacı vekili yönünden esastan reddine, davalı vekili yönünden kabulü ile kararın kaldırılmasına dair verilen kesin kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince 11.09.2020 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek karar verilmiştir. Bu ek karar üzerine davacı vekili ek kararı temyiz etmiştir. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
KARAR
Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.
Davacı vekili, müvekkilinin 3 parsel, davalının 5 parsel maliki olduklarını, müvekkiline ait fabrika arsasının güvenlik nedeniyle tel örgülerle çevrili iken davalıya ait taşınmazdan oluşan toprak kayması nedeniyle kayan toprakların ve suların arsasındaki fabrika beton sahası ve duvarlarına kadar ilerleyerek fabrika binası ve üretilen askeri araçlar için tehlike oluşturduğunu, yeni zararların oluşmasını engellemek için müvekkilinin aldığı önlemlerin maliyeti olarak belirlenen 75.000TL'nin fatura tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, taraflarca istinaf talebinde bulunulmuştur.
İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce 17.03.2020 tarihinde davacı vekilinin istinaf kanun yoluna başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/(1)-b-1. maddesi gereğince esastan reddine, davalı vekilinin istinaf kanun yoluna başvurusunun kabulü ile, Kemalpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.02.2018 tarih ve 2014/840 Esas- 2018/95 sayılı Kararının, 6100 sayılı HMK'nın 353/(1)-b-2. maddesi gereğince kaldırılmasına, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile 11.726,25TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine dair 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/(1)-a maddesi gereğince, kesin olmak üzere karar verilmiştir.
Davacı vekilinin temyiz talebi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nin 11.09.2020 tarihli ek kararı ile davacı vekilinin 27.07.2020 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nin 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nin 346/(1). ve HMK 362/(1)-a maddeleri uyarınca reddine karar verilmiştir.
Davacı vekili temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.
Somut olayda; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 17.03.2020 tarihli kararıyla, davacı tarafın istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/(1)-b-1. maddesi gereğince esastan reddine, davalı vekilinin istinaf kanun yoluna başvurusunun kabulü ile, Kemalpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 06.02.2018 tarih ve 2014/840 Esas 2018/95 sayılı Kararının, 6100 sayılı HMK'nın 353/(1)-b-2. Maddesi gereğince kaldırılmasına, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile 11.726,25TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Dava değeri 75.000,00TL olup, bu miktar üzerinden harç yatırılmıştır. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi davayı 11.726,25TL üzerinden kısmen kabul etmiştir. Davacı vekilinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi'nce reddedilen 63.273,75TL için temyiz yasa yoluna başvurduğu, 2020 yılı için istinaf sonrası temyiz sınırının 72.070,00TL olduğu görülmüştür. HMK 362/(1)-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davacı vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 11.09.2020 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.
SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 15.12.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy