(2559 S. K. m. 7, 8) (4250 S. K. m. 19, 28, 31) (765 S. K. m. 30) (YCGK. 17.12.2002 T. 2002/7-298 E. 2002/431 K.)
Dava: 4250 sayılı Kanuna muhalefetten sanık Kasım Özdemir hakkında yapılan duruşma sonunda; hükümlülüğüne ve ertelemeye dair Adana 8. Asliye Ceza Mahkemesi'nden verilen 1.10.2001 tarihli hükmün Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından süresinde istenilerek dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığının bozma isteyen 173937 sayılı tebliğnamesiyle daireye verilmekle dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: 1- Sanık hakkında büfesinde açıkta içki satma ruhsatı olmadığı halde açıkta içki satışı yapmaktan dava açılmış olup; ispirto ile bira ve şarap dahil her çeşit ispirtolu içkileri açık olarak satanların 2559 sayılı Yasanın 7. maddesine göre en büyük mülki amirden içki yerleri için aranan ruhsatı almaya mecburiyetinin 4250 sayılı Yasanın 19/2 maddesiyle getirilmiş bulunduğu 4250 sayılı İspirto ve İspirtolu İçkiler İnhisarı Kanunu'nun 31. maddesi 24.6.1995 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 560 sayılı K.H.K.ile yürürlükten kaldırılmakla eylem anılan yasa yönüyle müeyyidesiz kalmakla beraber anılan yasa maddesinin K.H.K.ile kaldırılamayacağı ve yürürlükte olduğu kabul edilse dahi suçun bahsi geçen K.H.K nin yayınlanmasından sonra işlenmiş bulunduğundan suç işleme kastının bulunmadığı kaldı ki Yüksek Ceza Genel Kurulu'nun 17.12.2002 gün ve 2002/7-298-431 sayılı kararında da belirtildiği üzere 20.1.2001 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4619 sayılı Yasanın 4. maddesi ile 4250 sayılı Yasanın 28. maddesi de değiştirilerek aynı yasanın 19. maddesinin 1, 3, ve 4. fıkralarına aykırı davranmanın yaptırımının bu madde ile gösterildiği ancak sanığın eylemi açıktan alkollü içki satmak olup bu eylemin 19. maddenin 2.fıkrasında düzenlenmekle değişik 28. madde ile de yaptırım altına alınmadığı cihetle fiilin 4250 sayılı yasanın 19 ve 2559 sayılı Polis Vazife ve Selahiyet Kanunu'nun 7 ve 8. maddelerine göre değerlendirilmesi gerektiği nazara alınarak sanığın isnat olunan suçtan beraatına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,
Kabul ve uygulamaya göre de;
2- Hükümden sonra 10.2.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4806 sayılı kanunun 1. maddesi ile değişik TCK'nun 30/2. madde fıkrasındaki düzenlemenin sanık lehine uygulanmasının gerekmesi,
Sonuç: Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19.06.2003 günü oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy