(6136 S. K. m. 9, 10, 13)
Dava: 6136 sayılı Kanuna muhalefetten sanık Tahir hakkında icra kılınan muhakeme sonunda, 2583 sayılı Kanunun ek 1. maddesi gereğince kamu davasının ortadan kaldırılmsına ve suç aleti tabancanın TCK.nun 36. maddesin tevfikn müsaderesine dair (Osmaniye Asliye Ceza Mahkemesi)'nden verilen kesinleşen 12.5.1982 gün ve 1981/405-1982/186 sayılı karara havi dosya tetkik olundu:
Sanığın ruhsatının yenilenmesi maksadıyla 1981 yılında resmi makamlara kendiliğinden teslim ettiği silahın ruhsatnamede bulunan 8155 numaralı tabanca olmadığının ve fabrikasyon numarasının iptal edilerek sonradan bu numaranın işlendiğinin anlaşılmasına, ancak sözü edilen silahın 1954 yılında ruhsata bağlanmış olup, numarasının sanık tarafından değiştirildiğinin belirlenmemiş olmasına, 2848 sayılı Kanunla getirilen ek geçici 3 ve 6136 sayılı Kanunun 7. maddelerine ve yönetmelik hükümlerine göre sanığa yeniden ruhsat verilip verilmemesinin idarece araştırılıp, tespit edilecek sonuca göre uygulamanın takdir edilmesi gerekeceği gözetilmeden idreye teslimi yerine TCK.nun 36. maddesi ile silahın müsaderesi yolunda karar ittihazında isabet görülmediğinden dolayı CMUK.nun 343. maddesi gerğince mezkür kararın bozulması Yüksek Adalet Bakanlığı'nın 29.5.1984 gün ve 34673 sayılı yazılı emrine atfen C. Başsavcılığı'ndan tebliğname ile daireye ihbar ve dava evrakı birlikte kılınmakla incelendi:
6136 sayılı Yasa, bir yönü ile silahta ve diğer yönü ile de taşıma veya bulundurmada yasallık (meşruiyet) koşullarının saptayan hükümleri ile düzenleyici nitelik taşır. Bu nedenle gerek silah ve gerekse kişi açısından yasallık dengesinin varlığı gereklidir. 6136 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 15.8.1953 tarihinden başlayarak sırası ile 6768 ve 6910 sayılı Yasalarda silahlarda kaynak aranmaması biçimindeki uygulama 11.1.1957 tarihinde sona erdirilerek bu tarihten sonra silahı edinen arasında tam bir yasallık bulunması koşulu 1308 sayılı Yasa değişikliğinden bu yana tüm değişikliklerde özenle korunmuştur.
Bir silahın yasallığı, kaynağının belli olması, markası, fabrikasyon sayısı ve çapı gibi belirtilen gerçekliği ile saptanır. Bu niteliklerden yoksun ateşli silahın yasallığından söz edilemeyeceği gibi, böyle bir silahın herhangi bir biçimde ruhsata bağlı olarak taşınması veya bulundurmasında da yasallıktan söz edilemez. Kişinin bu konudaki kastı hiç kuşkusuz göz önüne alınmakla beraber özel bir yasa düzenleme olmadığı sürece taşıma veya bulundurma hakkının yitirilmiş olduğunun kabulünde zorunluluk vardır.
Kaynağı belli olmayan ve diğer nitelikleri açısından da yasallığı kuşkulu bulunan bir silaha ruhsat verilmemesi gerekirken iyi niyetli sahibinin iradesi dışında ruhsata bağlanmış olması silaha yasallık kazandırmış sayılmamalıdır.
Yönetimin takdir hakkı ve silah sahibinin kişisel hakkı 2848 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 16.6.1983 tarihine kadar bir ölçüde kabul edilmiş ise de sözü edilen yasanın ek geçici 2 ve ek geçici 3. maddeleri karşısında böyle bir silahın 6136 sayılı Yasanın 10. maddesi ile 1176 sayılı Yasa uyarınca işlem yapılmak üzere ilgili makamlarca Milli Savunma Bakanlığı emrine verilmesi yasal zorunluluk sayılmıştır.
Sanık 1954 yılından başlayarak ve yasa hükümlerine uygun süreler içinde yaptığı başvurularla ruhsatını birkaç kez yeniletmiş ise de 25.8.1981 tarihli ekspertiz raporun da tabancanın numarasının orijinal olmadığı ancak 1954 yılından bu yana ruhsat işlemlerinin de değiştirilmiş numara üzerinden yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda sanığın iyi niyetli olmasına karşın bu silaha yasal yoldan ruhsat verilmesi olanağı da kalmamıştır.
Yukarıdan beri açıklanan gelişim ve 2848 sayılı Yasanın açık hükümleri karşısında mahkemenin yasal zoralım yerine hükmen zoralım biçiminde gerçekleşen ve sonucu açısından yasaya aykırı bulunmayan kararının bozulması için neden kalmadığından yazılı emir isteğinin (REDDİNE), 13.7.1984 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy