MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM: Mahkumiyet
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1-İddianamede sevk maddesi olarak TCK'nın 232. maddesi gösterildiği halde, ek savunma hakkı verilmeden, sanık hakkında TCK'nın 109/3-e maddesine göre mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle, CMK'nın 226. maddesine aykırı olarak sanığın savunma hakkının kısıtlanması,
2-Sanığın, evden kaçarak erkek arkadaşı ile buluşan kızının, tekrar evden kaçmasını engellemek amacıyla, kızı ile eşinin bacaklarından zincirle birbirine bağlamak suretiyle evde alıkoyduğu, yapılan ihbar üzerine eve gelen görevlilerce, zincirin kesilmek suretiyle çıkartıldığının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK.nın 109/2. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde aynı Kanun'un 109/1. maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi,
3-Ceza Genel Kurulu'nun 03.04.2018 tarih ve 2017/853 Esas, 2018/135 Karar sayılı ilamı ve 09.02.2016 tarih ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı ilamı da gözetildiğinde; bozmadan önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 27.03.2013 tarihli kararı ile hükmedilen hapis cezasının, aleyhe temyiz olmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son madde ve fıkrası uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yasaya aykırı, Üst Cumhuriyet Savcısı, katılan Bakanlık vekili ve sanığın, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.11.2021 günü oybirliğiyle karar verildi.