MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
Gereği görüşülüp düşünüldü:
CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca eski hale getirme talebini değerlendirerek kabulüne ya da reddine dair karar verme yetkisi Yargıtay'a ait bulunmasına rağmen yerel mahkemece bu istemle ilgili olarak verilen kararların hukuken geçersiz ve yok hükmünde bulunduğu belirlenip, eski hale getirme ve temyiz talebinin reddine ilişkin 03.09.2021 tarihli ek karar ve bu ek karara yapılan itirazın değerlendirildiği 14.09.2021 tarihli değişik iş kararının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Sanığın, yokluğunda verilen hükmün, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesi gereğince savunmasının alındığı talimat duruşmasında son bildirdiği adrese gönderildiği ancak; sanığın tanınmadığından bahisle 22.12.2015 günü iade döndüğü, bu sefer tebligat parçası üzerinde adresin MERNİS adresi olduğu belirtilerek sanığın MERNİS adresine gönderildiği ve 26.01.2016 tarihinde usulüne uygun olarak Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebligat işleminin gerçekleştirildiğinden bir haftalık temyiz süresinin bu tarihten itibaren başlaması gerektiği cihetle;
Yokluğunda verilen ve usulüne uygun 26.01.2016 tarihinde tebliğ edilen hükmü, CMUK'nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 02.09.2021 tarihinde temyiz eden sanığın eski hale getirme ile birlikte temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 09.02.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.