MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2023/303 E., 2024/75 K.
SUÇ: Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM: Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama
Sanık hakkında kurulan hükme karşı Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin süresinde olmadığı, sanık hakkında kurulan hükmün 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 317. maddesi uyarınca temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. Yargıtay Bozma İlâmı
Eskil Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkumiyet kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 01.11.2023 tarihli kararı ile özetle, sanığın eyleminin cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğunun gözetilmemesinin, sanığın eylemini eşi olan mağdureye karşı işlemiş olması nedeniyle koşulları oluştuğu halde Türk Ceza Kanununun 109/3-e maddesinin uygulanmamasının hukuka aykırı bulunduğu belirtilerek bozulmasına karar verilmiştir.
B. Yargıtay Bozma İlâmından Sonraki Yargılama Süreci
Eskil Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2022 tarih ve 23.02.2024 ve 2023/303 Esas, 2024/75 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109/2, 109/3-e, 62, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.
II. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Sanığın Temyiz İstemi; üzerine atılı suçu işlemediğine, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, verilen cezanın bozma öncesi verilen cezadan fazla olduğuna ilişkindir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
1. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yönünden:
Cumhuriyet savcısının bir aylık temyiz süresini geçirdikten sonra 09.04.2024 tarihinde hükmü temyiz ettiği ettiği anlaşıldığından temyiz talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.
2. Sanığın temyiz istemi yönünden:
Dava konusu olay, suç tarihinde mağdure ile sanığın evli olduğu ve olay akşamı evlerinde bulundukları sırada, sanığın daha evvelden başka bir kadınla ilişki yaşaması ve bir takım ailevi sorunlar nedeniyle çıkan tartışmalar sonucunda sanığın mağdureye hakaret ettiği; ardından kollarından tutarak zorla evden dışarı çıkardığı ve kapıyı kilitleyerek eve girmesine engel olduğu iddiasına ilişkindir.
Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, sanığın savunmaları, mağdur beyanları, bozma ilamı ve tüm dosya kapsamındaki deliller karşısında sanık hakkında verilen mahkumiyet kararının doğru olduğu anlaşıldığından, sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.
Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.04.2018 tarihli ve 2017/853 Esas, 2018/135 Karar sayılı ve 09.02.2016 tarihli ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı kararları gözetildiğinde; bozma öncesi verilen ve sadece sanık tarafından temyiz edilen 26.05.2016 tarihli hükümde sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği gözetilmeden, bozma kararından sonra verilen 23.02.2024 tarihli son hükümde 3 yıl 4 ay hapis cezasına hükmolunarak 1412 sayılı Kanun'un 326/son hükmü uyarınca kazanılmış hak kuralının ihlal edilmesi, hukuka aykırı bulunmuş ancak bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.
III. KARAR
1. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yönünden:
Ceza Genel Kurulu'nun 06.11.2007 gün, 2007/3-167 Esas, 2007/222 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, Cumhuriyet savcısının yargı çevresindeki Asliye Ceza Mahkemesi kararlarına yönelik temyiz
süresi; 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un kıyasen uygulanan 310/3. maddesine göre tefhimden itibaren bir ay olup 23.02.2024 günü verilen hükmü yasal süreden sonra 09.04.2024 tarihinde temyiz eden Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
2. Sanığın temyiz istemi yönünden:
Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle Eskil Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2022 tarih ve 23.02.2024 ve 2023/303 Esas, 2024/75 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği düzeltilmesi mümkün görülmekle, hükmün (3) numaralı bendine birinci paragrafından sonra gelmek üzere ''1412 sayılı Kanun'un 326.maddesinin son fıkrası uyarınca sanığın cezasının 10 ay hapis cezası üzerinden infazına,'' ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2025 tarihinde karar verildi.