MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2023/165 E., 2023/593 K.
SUÇ: Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM: Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. Yargıtay Bozma İlâmı
Şarkikaraağaç Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 10.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkumiyet kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 28.02.2023 tarihli kararı ile özetle, "sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109/2. ve aynı Kanun'un 109/3 (b) ve (f) maddelerindeki suçu gerçekleştirdiğinin dikkate alınmamasının" hukuka aykırı bulunduğu belirtilerek bozulmasına karar verilmiştir.
B. Yargıtay Bozma İlâmından Sonraki Yargılama Süreci
Şarkikaraağaç Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 19.12.2023 tarihli ve 2023/165 Esas, 2023/593 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109/2, 109/3-b-f, 62, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 326/son maddesi uyarınca sanığın 1 yıl 8 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Sanık müdafiinin temyiz istemi; suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, yeterli delil bulunmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesinin uygulanmasının ve lehe olan kanun hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkindir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Dava konusu olay; mağdur ile temyiz dışı sanık...'in kız kardeşi arasında arkadaşlık bağı olduğu, sanık...'in bu duruma sinirlenmesi üzerine sanık ... ve temyiz dışı sanıklar ... ve...'in mağduru konuşma bahanesi ile araca bindirdikleri, mağdurun araca bindiği, temyiz dışı sanıklardan...'in arabayı sürdüğü, yolda giderken temyiz dışı sanıklardan ...'ın mağdura yumruk attığı, sanık ve temyiz dışı sanıkların araçla köyden uzaklaşıp tenha bir yer olan Kızıldağ yoluna gittikleri, mağdur ile temyiz dışı sanık...'in araçtan inerek biraz uzaklaştıkları, sanık ve temyiz dışı diğer sanığın arabada beklerken temyiz dışı sanık...'in sopa ile mağdura vurduğu daha sonra da mağduru olay yerinde bıraktığı şeklinde gerçekleştiği iddia olunan olaya ilişkin olarak;
Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, dosya kapsamıyla örtüşen gerekçelerle 5237 sayılı Kanun'un 29., 50. 51. maddesinin ve 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin uygulama dışı bırakılmasının isabetli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Mahkemesince verilen hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
III. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şarkikaraağaç Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 19.12.2023 tarihli ve 2023/165 Esas, 2023/593 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2025 tarihinde karar verildi.