MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2024/1523 Esas, 2024/1796 Karar
SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. İlk Derece Mahkemesi Kararı
İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 29.03.2022 tarihli ve 2020/1150 Esas, 2022/510 Karar sayılı bozma kararından sonra Marmaris 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.11.2023 tarihli ve 2022/718 Esas, 2023/1059 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109/2, 109/3-e, 62., 53. ve 58. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.
B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı
Marmaris 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.11.2023 tarihli ve 2022/718 Esas, 2023/1059 Karar sayılı kararı hakkında katılan Bakanlık vekili ve sanık tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, duruşma açılmadan verilen 05.11.2024 tarihli ve 2024/1523 Esas, 2024/1796 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Sanığın Temyiz İstemi
Suçu işlemediğine ilişkindir.
Katılan Vekilinin Temyiz İstemi
Sanığın üst sınırdan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Temyiz dilekçelerinin içeriğine göre sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesinde;
Dava dosyası kapsamına göre, sanığın olay tarihinde resmi nikahlı eşi olan mağdur ile katıldıkları bir programdan dönerken aralarında çıkan tartışma sonrası araç içerisinde darp edip orman içerisinde ıssız bir yere götürdüğü, burada da mağduru darp eden sanığın bir süre sonra mağduru orada bırakıp ayrıldığı, sonrasında tekrar gelip mağduru araca zorla bindirdiği, bir süre sonra sanığın mağduru araçtan atıp yoluna devam ettiği, bu şekilde sanığın mağdurun hürriyetini kısıtlayarak atılı suçu işlediği iddiasına ilişkin olarak;
Karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükümlerine göre Bölge Adliye Mahkemesince verilen bozma kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı) 280. maddesi kapsamında olmadığı anlaşılmasına karşın, 25.12.2025 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7571 sayılı kanun ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 280. maddesine göre Bölge Adliye Mahkemelerince savunma hakkının kısıtlanması ve hükmün gerekçe içermemesi durumlarında İlk Derece Mahkemesi kararlarını bozma hak ve yetkisinin tanındığı, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin 16.04.2025 tarihli ve 2025/1088 Esas, 2025/719 Karar sayılı bozma kararının da bu yetki kapsamında kaldığı, bu nedenle Tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurun aşamalardaki birbiri ile uyumlu beyanları, bu beyanlar ve olay öyküsü ile uyumlu doktor raporu, sanığın aşamalardaki tevilli ikrara dönük savunmaları ve tüm dava dosyası kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz talepleri yerinde görülmemiş, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.
III. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 05.11.2024 tarihli ve 2024/1523 Esas, 2024/1796 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili ve sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Marmaris 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.02.2026 tarihinde karar verildi.