(4721 S. K. m. 640, 701, 702)
Dava ve Karar: Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı taraf temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:
Davacı vekili, 151 ada 14 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki evin bitişiğinde bulunan ve davacının dedesi Ömer K.'ndan bu tarafa kullana geldikleri yaklaşık 150 m2'lik yerin kadastro çalışmaları sırasında yanlışlıkla davalıya ait olan 151 ada 13 parsel sayılı taşınmaz içerisinde tescil gördüğünü, bu sebeple 151 ada 13 parsel içerisinde kalan yaklaşık 150 m2'lik alanın tapusunun iptaliyle davacı adına tapuya kayıt ve tescilini istemiştir.
Davalı, kendine ait taşınmazın içerisinde davacıya ait bir yer olmadığını, bu yerin kendisine babasından ve dedesinden intikal ettiğini, davayı kabul etmediğini açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, davacı yararına kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 151 ada 13 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kalan, fen bilirkişisinin raporunda A harfiyle gösterilen 147.86 m2'lik yerin tapu kaydının iptaliyle davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Mahkemece, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de; mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Uyuşmazlık konusu 151 ada 13 Sayılı parsel 26.2.2007 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında 1 adet kargir ev. 1 adet ahşap ev. 3 adet ahşap samanlık, 2 adet ambar ve arsası niteliğiyle 2163,51 m2 yüzölçümlü olarak davalı Ali K. adına tespit ve tescil edilmiş ve itirazsız olarak 25.4.2007 tarihinde kesinleşmiştir. 151 ada 14 Sayılı parsel ise, aynı tarihte davacının babası İzzet K. mirasçıları olan Abdullah K., Ünzüle S., Fatma Ku., Sadık K., Osman K., Şakir K., Sait K. ve Sultan Ko. adlarına iştirak halinde mülkiyet şeklinde tespit ve tescil edilmiş, itirazsız 25.4.2007 tarihinde kesinleşmiştir. Davacı, davaya konu taşınmazın kendisine paylaşım, hibe, satış vs, sonucu kaldığını ileri sürmediği gibi dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar; miras bırakanın ölümünden sonra tüm mirasçıların katılımı suretiyle yapılmış bir taksimden de söz etmemişlerdir. Aksine taşınmazın miras bırakanın ölümü üzerine davacıya kaldığını, son 5 yıldır davacının zilyetliğinde bulunduğunu açıklamışlardır. Şu halde gerek davacının, gerekse yapılan keşifte dinlenilen yerel bilirkişi ve tanıkların beyanlarına göre; miras bırakanın terekesi paylaşamadığına göre, murisin ölüm tarihine göre terekesi elbirliği mülkiyeti hükümlerine tabidir. T.M.K.nun 701. maddesinde: Kanun veya kanunda öngörülen sözleşmeler uyarınca topluluk dolayısıyla mallara birlikte malik olanların mülkiyeti elbirliği mülkiyetidir şeklinde tanımlanmıştır. Elbirliği mülkiyetinde mirasçıların tereke malları üzerinde belli payları olmayıp hakları taşınmazın tamamı üzerine yayılmış olup terekenin tamamını kapsar. Aynı kanunun 702. maddesinde topluluk devam ettiği sürece tasarrufi işlemlerde tüm ortakların oybirliğiyle karar vermeleri gerektiği belirtilmiştir. Dava açmakta tasarrufi bir işlem olduğuna göre, mirasçılardan birisinin kendi payını ileri sürerek dava açması mümkün değildir. Başka bir anlatımla, bir mirasçının elbirliği mülkiyet hükümlerine tabi bir taşınmaz üzerinde tasarrufta bulunma yetkisi bulunmamaktadır. Mirasçılardan birisinin kendi payı hakkında açtığı dava diğer mirasçıların paylarını kapsamadığından ve aynı zamanda onlar adına da dava açılmadığından terekeye temsilci tayini suretiyle (T.M.K.640.mad) veya diğer mirasçıların olurlarının alınması suretiyle de davaya devam edilemez. Mirasçılar arasında terekedeki hak ve borçları kapsayan ortaklık söz konusudur, mirasçılar terekeye elbirliğiyle sahip olurlar ve bütün haklar üzerinde birlikte tasarruf ederler. Bir mirasçının taşınmaz üzerinde sürdürdüğü zilyetlik elbirliği mülkiyeti hükümlerine göre murisin diğer mirasçıları adına da sürdürülmüş sayılır.
Yukarıda açıklanan kanun hükümleri uyarınca, davacının terekeye dahil bir mal için üçüncü kişiye karşı tek başına dava açma sıfat ve yetkisi bulunmadığından davanın bu sebeple reddine karar verilmesi gerekirken bu husus gözden kaçırılarak işin esasına girilmek suretiyle yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.
Sonuç: Davalının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulüyle yerel mahkeme hükmünün açıklanan sebeplerle ve H.U.M.K. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 17,15 TL peşin harcın istenmesi halinde davalıya iadesine, 26.09.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy