MAHKEMESİ: Kaynarca Asliye Hukuk Mahkemesi
TARİHİ: 09/05/2013
NUMARASI: 2012/50-2013/73
S.. Ç.. ile H.. H.. aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Kaynarca Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 09.05.2013 gün ve 50/73 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:
KARAR
Davacı S.. Ç.. dava dilekçesinde, 7 ada 3 sayılı parselin M.. kızı A.., S.. ve F.. adlarına 1/3’er pay oranında tapuda kayıtlı bulunduğunu, kadastro tutanağında ölü yazıldığını, 20 yılı aşkın bir süre önce öldüklerini, bu nedenle tapunun hukuki değerini yitirdiğini açıklayarak TMK'nun 713/2. maddesi uyarınca A.., S.. ve F.. adına bulunan tapudaki payların iptaliyle adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.
Davalı H.. H.. temsilcisi, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, taşınmazın 2005 yılında kiralandığını, 5 yıl boyunca kira ödedikleri halde davacının ses çıkarmadığını, 20 yıllık kazanma süresinin dolmadığını, malik sıfatıyla zilyet olmadıklarını, kiracı durumunda bulunduklarını gerekçe göstermek suretiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik ve TMK'nun 713/2. fıkrasında yer alan “maliki 20 yıl önce ölmüş…” hukuki sebebine dayalı olarak TMK'nun 713/1 ve 2.fıkraları gereğince tapunun hukuki değerini yitirdiği gerekçesiyle açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil davasıdır.
TMK'nun 713/2. fıkrasında yer alan “…ölmüş…” ibaresinin Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle mahkeme kararının irdelenmesi gerekmektedir.
Somut olayda, çözümlenmesi gereken öncelikli sorun; eldeki temyiz incelemesinin yapıldığı aşamada yerel mahkemenin kararına dayanak oluşturan hükmün TMK'nun 713/2. fıkrasındaki; “…ölmüş…” sözcüğünün Anayasa Mahkemesince iptaline ilişkin kararı ve bu karar yayımlanana kadar hükmün yürürlüğünün durdurulması kararının eldeki davaya etkisinin ne olacağı hususudur.
Davaya dayanak oluşturan TMK'nun 713/2. fıkrasında yer alan “…ölmüş…” sözcüğünün, “Anayasa Mahkemesi'nin 17.03.2011 gün ve 2009/58 Esas, 2011/52 Karar sayılı kararıyla iptaline, bu sözcüğün uygulanmasından doğacak sonradan giderilmesi güç veya olanaksız durum ve zararların önlenmesi ve iptal kararının sonuçsuz kalmaması için kararın Resmi Gazetede yayımlanacağı güne kadar yürürlüğünün durdurulmasına 17.03.2011 tarihinde karar verilmiştir.”
Anayasa Mahkemesi Kararlarının Özelliği ve Geriye Yürümezliğinin İrdelenmesi;
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 153/2. fıkrasında; Anayasa Mahkemesi'nin bir kanun veya kanun hükmünde kararnamenin tamamını veya bir hükmünü iptal ederken, kanun koyucu gibi hareketle, yeni bir uygulamaya yol açacak biçimde hüküm tesis edemeyeceğini vurguladıktan sonra aynı maddenin 5. fıkrasında da “iptal kararlarının geriye yürüyemeyeceği” açıklanmıştır.
Anayasa Mahkemesi'nin verdiği iptal kararları, İdari Yargıda verilen iptal kararlarından farklı bir özelliğe sahiptir. İdari Yargıda asıl olan iptal kararlarının geriye yürümesi yani iptal edilen idari işlemin doğduğu andan itibaren yok sayılması esas alınmasına karşın, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının geriye yürümemesi asıldır. Bu bakımdan İdari Yargıdaki iptal kararları beyan edici, açıklayıcı nitelikte olduğu halde Türk Anayasa Yargısı'ndaki iptal kararları genelde kurucu (inşai-yenilik doğurucu) niteliktedir.
Türk Anayasa sisteminde benimsenen iptal kararının geriye yürümezliği kuralının getiriliş amacı, kazanılmış hakları ve hukuksal güvenliği ortadan kaldırıcı ya da toplumun adalet anlayışını zedeleyici sonuçlar doğurmasından kaygı duyulmasını önlemek, Devlete olan güven duygularını sarsmamak, Devlet yaşamında hukuk kargaşasına neden olmamak, hukuk güvenliğini ve istikrarını sağlamak olarak özetlenebilir.
Bu bakımdan iptal kararlarının geriye yürümezliği ilkesi, kabul edilen önemli bir ilkedir. Nitekim Anayasa Mahkemesi; 12.12.1989 gün ve 1989/11 Esas, 1989/48 Karar sayılı kararında, “Türk Anayasa sisteminde Devlete güven ilkesini sarsmamak ve ayrıca Devlet yaşamında bir karmaşaya neden olmamak için iptal kararlarının geriye yürümezliği kuralı kabul edilmiştir. Böylece hukuksal ve nesnel alanda sonuçlarını doğurmuş bulunan durumların iptal kararlarının yürürlüğe gireceği güne kadar ki dönem için geçerli sayılması sağlanmıştır.” denilmek suretiyle konunun önemi vurgulanmıştır.
Esasen bir hukuk kuralının yürürlüğü sırasında, bu kurala uygun biçimde, tüm sonuçları ile kesin olarak edinilmiş hakların (kazanılmış hakların) korunması Hukuk Devletinin bir gereğidir. O nedenle hukuksal ve maddi alanda etkisini göstermiş hukuk kuralları uyarınca tamamlanmış ve sonuçlarını doğurmuş bulunan kazanılmış haklara Anayasa Mahkemesi iptal hükmünün geriye yürüyemeyeceğinin (ceza mahkûmiyetlerinde durum farklıdır) kabulü kaçınılmazdır.
Bu durumda kazanılmış haklar kavramı Hukuk Devleti kavramının temelini oluşturan unsurlardan biri olarak kabul edilmektedir.
Kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte sonuçlara yol açan yorumlar, Anayasanın 2. maddesinde ifadesini bulan “Türkiye Cumhuriyeti sosyal bir Hukuk Devletidir” hükmüne aykırılık oluşturacağı gibi toplumsal kararlılığı, hukuksal güvenceyi ortadan kaldırır, belirsizlik ortamına neden olur ve bu nedenle kabul edilemez.
Anayasa Mahkemesi'nin 19.12.1989 gün ve 1989/14 Esas, 1989/49 Karar sayılı kararında aynen; “bir hukuk kuralının yürürlüğü sırasında, bu kurala uygun biçimde tüm sonuçları ile kesin olarak edinilmiş hakların korunması Hukuk Devletinin gereği olduğunu” vurgulamaktadır.
Bu karara paralel olarak Danıştay’da; 16.12.1966 tarih ve 1963/386 Esas, 1966/1642 Karar sayılı kararında; “iptal kararları geriye yürümez” kuralının kazanılmış hakları saklı tutmak, hukuk kararlılığı ve dolayısıyla kamu düzenini korumak amacıyla getirildiği görüşü benimsenmiştir.
Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararları, kural olarak Resmi Gazete'de yayımlandıkları tarihten itibaren ve geleceğe dönük olarak hukuki sonuçlar doğurmaktadırlar. Bu nedenledir ki, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından önce iptal edilen yasa kuralına dayanılarak verilen ve kesinleşmiş mahkeme kararının Anayasa Mahkemesi kararından etkilenemeyeceği açıktır. Yani Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının, iptal edilen yasa kuralına dayanılarak daha önce verilip kesinleşmiş olan hükme etkili olması olanaklı değildir.
Saptanan bu olgular karşısında Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının ya da kanunların geriye yürümezliği ilkesinin istisnalarını kamu düzeni, genel ahlak kuralları ile kazanılmış hak ilkesi oluşturmaktadır. Kazanılmış (müktesep) hakkın söz konusu olduğu durumlarda Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının uygulanamayacağı kabul edilmektedir.
Eldeki dosyada söz konusu olan somut olaya gelince: TMK'nun 713/2. fıkrasında açıklanan üç ayrı hukuki sebepten biri olan “…ölmüş…” sözcüğünün Anayasa Mahkemesi'nce iptalinden sonra elde bulunan veya açılacak olan davalara etkisinin ne olacağı üzerinde durulması gerekmektedir. TMK'nun 713/1. fıkrasında; “tapu kütüğünde kayıtlı olmayan bir taşınmazı davasız ve aralıksız olarak 20 yıl süreyle ve malik sıfatıyla zilyetliğinde bulunduran kişi, o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir.” denilmiştir.
Aynı maddenin 2. fıkrasında ise; “aynı koşullar altında, maliki tapu kütüğünden anlaşılamayan veya 20 yıl önce ölmüş ya da hakkında gaiplik kararı verilmiş bir kimse adına kayıtlı bulunan taşınmazın tamamının veya bölünmesinde sakınca olmayan bir parçasının zilyedi de, o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir” amir hükmüne yer verilmiştir.
Görüldüğü gibi TMK'nun 713/2. fıkrasına dayalı olarak açılan davaların başarıya ulaşması; bu fıkrada belirtilen koşullar yanında aynı zamanda 713/1. fıkrasındaki koşulların da gerçekleşmiş bulunmasına bağlıdır. Çünkü 2. fıkrada; “aynı koşullar altında…” denilmek suretiyle aynı maddenin 1. fıkrasına atıfta bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle 1. fıkradaki koşulların araştırılıp belirlenmesi zorunludur.
TMK'nun 713/5. fıkrasının son cümlesinde ise; “Mülkiyet, birinci fıkrada öngörülen koşulların gerçekleştiği anda kazanılmış olur.” ilkesi getirilmiştir. Bu ilke 1.1.2002 tarihinde yürürlüğe giren 4721 sayılı Kanunla anılan fıkraya eklenmiştir.
04.12.1998 tarih ve 1996/4 Esas, 1998/3 Karar sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararından önce 743 sayılı TKM'nin 639 (TMK'nun 713). maddesine dayalı olarak açılan davalarda mülkiyetin hangi tarihte doğacağı ve kazanılacağı konusu gerek uygulamada ve gerekse doktrinde oldukça tartışmalı idi. 04.12.1998 tarih ve 1996/4 Esas, 1998/3 Karar sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı ile; “kazandırıcı zamanaşımı yoluyla tapusuz taşınmazların edinilmesine ilişkin TMK'nun 639/1. maddesine göre verilen tescil kararları inşai-ihdası (yapıcı-kurucu-yenilik doğurucu) nitelikli kararlardır. Mülkiyet hakkı bu kararların kesinleştiği anda kazanılır.” görüşü benimsenmişti. Daha sonra 01.01.2002 tarihinde yürürlüğe giren 4721 sayılı TMK'nun 713/5. fıkrasının son cümlesiyle aynı maddenin 1 ve 2. fıkralarını da kapsayacak biçimde, mülkiyetin 1. fıkrada öngörülen koşulların oluşmasıyla kazanılacağı kabul edilmiştir.
İşte TMK'nun 713/5. fıkrasında mülkiyet, 1. fıkrada öngörülen koşulların gerçekleştiği anda kazanılmış olur ibaresi TMK'nun 713/1 ve 2. fıkralarına dayalı olarak açılan davalar açısından “kazanılmış (müktesep) hak” olarak kabul edilip edilemeyeceği sorunu karşımıza çıkmaktadır. Sözü edilen ibare ile 1 ve 2. fıkralarında yer alan tüm koşulların gerçekleşmesi yanında aynı maddenin 1. fıkrasında açıklanan 20 yıllık kazanma süresinin dolduğu anda mülkiyetin kazanılacağı kastedilmektedir. Şu halde, Anayasa Mahkemesi'nce yürürlüğünün durdurulması kararının verildiği 17.03.2011 tarihinden önce dava açanlar (eldeki davalar) ile açmayanlar bakımından 20 yıllık kazanma süresi ve 2. fıkrada açıklanan maliki 20 yıl önce ölmüş olan kişi bakımından söz konusu süreler dolmuş ise bunlar açısından kazanılmış (müktesep) hakkın kabul edilip edilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekir.
TMK'nun 713/5. fıkrasına eklenen ibare ile mülkiyet hakkının tüm kazanma koşullarının oluşması ile 20 yıllık kazanma süresinin dolduğu anda kazanılacağı açıklandığına ve bu konuda hiçbir duraksama söz konusu olamayacağına göre az önce açıklanan durumlar bakımından kazanılmış hakkın varlığının kabulü gerekmektedir. Yukarıda yapılan tüm açıklamalar da bunu doğrulamaktadır. 4721 sayılı Kanun'la getirilen ve TMK'nun 713/5. fıkranın son cümlesi için gösterilen gerekçede de şu ifade yer almaktadır: “Gerçekten, mülkiyet hakkının hangi anda kazanılmış olacağı sorusunu cevaplayan bu yeni hükme göre, mülkiyet 1. fıkrada öngörülmüş olan bütün şartların gerçekleştiği anda kazanılmış olacak, yani hâkimin vereceği tescil kararı geriye dönük (makable şamil) sonuç doğuracaktır.” denilmektedir.
Anayasa Mahkemesi'nin verdiği iptal kararıyla birlikte 17.03.2011 tarihinde aynı zamanda; “…kararın Resmi Gazete'de yayımlanacağı güne kadar yürürlüğünün durdurulmasına” karar verilmiştir. Şu halde yürürlüğünün durdurulması kararının verildiği 17.3.2011 tarihinden önce açılmış bulunan davalar bakımından maliki 20 yıl önce ölmüş ve o tarihten dava tarihine veya kayıt maliki adına bulunan tapu kaydının intikal gördüğü tarihe kadar diğer kazanma koşulları yanında 20 yıllık kazanma süresi de dolmuş ise, bu tür davalar bakımından kazanılmış (müktesep) hakkın kabulü gerekir. Uyuşmazlığa konu yapılan tapu kaydı; malikin ölüm tarihinden itibaren 20 yıllık kazanma süresi geçtikten sonra intikal görmüş ise bu tür intikal gören kayıt hukuken bir değer taşımaz ve intikal maliklerine herhangi bir hak bahşetmez. Yine dava açmamış ancak; Anayasa Mahkemesi'nin verdiği yürürlüğünün durdurulması karar tarihi olan 17.03.2011 tarihinden önce hak sahipleri yararına kazanma koşulları oluşmuş, malik 20 yıl önce ölmüş ve 20 yıllık kazanma süresi de dolmuş ise, bu tür hak sahiplerinin de dava açma yönünden kazanılmış haklarının olduğunun da kabulü gerekmektedir. Bu gibi hak sahiplerinin 17.03.2011 tarihinden önce veya sonra dava açmalarının bir önemi bulunmamaktadır.
Dava, Maliye H.. H..sine karşı açılmıştır. Davanın konu kısmında ise kayıt maliki bulunan M.. kızı A.., F.. ve S.. adlarına bulunan paylarının iptaline karar verilmesini istediği görülmüştür. Bu tür davalarda H.. H.. son mirasçı sıfatıyla TMK'nun 501. maddesi gereğince yer alabilir ve H.. H..ye husumet yöneltilir. Tapu iptali ve tescil davalarında öncelikle husumet kayıt malikine, kayıt maliki ölmüş ise saptanacak mirasçılarına yöneltilerek açılır. Ancak, kayıt maliki ve mirasçılarına yöneltilerek açılmış bir dava bulunmamaktadır. Ne var ki, TMK'nun 713/1 ve 2. fıkralarına dayalı olarak açılan davalarda yargılama sırasında da, taraf teşkilinin sağlanması mümkün olup, açılan bu davaların özelliği gereğidir. Bu nedenle, öncelikle kayıt maliki bulunan M..kızları A.., S.. ve F..’ya ait hasımlı veraset belgesinin (Hasım H.. H.. olacak) alınması için davacıya süre ve imkan tanınması, veraset belgesini dosyaya sunduklarında dava dışı mirasçılarına davanın yöneltilmesi ve onların huzuruyla davanın yürütülmesi gerekmektedir. Dava koşulu kamu düzenine ilişkin olup, yargılama süresince kendiliğinden gözönünde tutulur. Hiçbirinin mirasçısının bulunmaması halinde ise, davanın H.. H..'ye karşı yürütülmesi gerekmektedir. Bu taktirde de, TMK'nun 501. maddesinin göz önünde tutulması zorunludur. Bundan ayrı kabule göre, Kaynarca Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 31.10.2005 tarih ve 2005/67 Esas, 2005/197 Karar sayılı kararıyla kayıt maliklerine Mal Müdürü kayyım olarak atandığı halde kayıt malikleri açısından bizzat kayyım tayin edilen İlçe Mal Müdürü'ne dava dilekçesinin tebliğ edilmemiş olması da usule uygun değildir. Ancak, bu tür davaların atanacak kayyım sıfatıyla görülmesi, kanunen mümkün değildir. Bu nedenle taraf teşkilinin sağlanması zorunludur.
Bundan ayrı, 7 ada parsel sayılı taşınmaza ait kadastro beyannamesinin malik hanesi bölümünde malik olarak, "M..kızı ölü A.. mirasçıları, M.. kızı ölü S.. mirasçıları ve M.. kızı ölü F.. mirasçıları" kayıt malikleri olarak gösterildiği halde dosya arasında bulunan tapu kaydında M.. kızı A.., S.. ve F.. şeklinde malik olarak gösterilmiş, açıklamalar kısmında ise, A.., S.. ve F..’nın ölü olduğu açıklanmıştır. Tapu kaydının kesinleşen kadastro beyannamesine göre, oluşması zorunlu olup bu husus kamu düzeniyle ilgilidir. Kadastro beyannamesine göre, kural olarak “mirasçıları” denildiğine göre, tespitin mirasçılar adına yapıldığının kabulü gerekir. Ne var ki, tapu kaydında mirasçıları ibaresi yer almamıştır. Sanki ölü kişi adına tutanak düzenlenmiş gibi işlem görmüş olup, bu durumun hak kaybına yol açacağı açıktır. Bu nedenle mahkemece, açıklandığı biçimde ve kadastro beyannamesindeki malik hanesinde yer alan isim ve ibarelere göre, tapu kaydının oluşturulup oluşturulmadığı ve tapu kaydının ilk oluşturulduğu, 29.11.1971 tarihinde mirasçılar ibaresinin hangi gerekçeyle tapu kaydına geçirilmediği hususlarının yerel Tapu Sicil Müdürlüğü'nden sorulması, buna ilişkin bilgi ve belgelerin denetimi açısından getirtilip dosya arasına konulması gerekmektedir.
Mahkemece, Daire'nin 07.02.2012 tarih, 2011/4483 Esas, 2012/630 Karar sayılı bozma ilamına 24.05.2012 tarihli yargılama oturumu ara kararı ile uyulmasına karar verildiği halde . bozma gereklerini tam olarak yerine getirilmediği saptanmıştır. Bozma ilamına uyulmakla taraf yararına usuli kazanılmış hak doğar.Bu nedenle, uyulan bozma ilamı çerçevesinde araştırma ve inceleme yapma zorunluluğu vardır.
TMK'nun 713/2. fıkrasında açıklanan üç ayrı hukuki sebebe dayalı olarak görülen tapu iptali ve tescil davalarında kayıt maliklerine kayyım atanmak suretiyle davanın yürütülmesi olanağı bulunmamaktadır. Öteden beri sapma göstermeyen Daire uygulaması da bu yöndedir. Bundan başka, bozma ilamında açık bir biçimde; kadastro beyannamesindeki malik hanesinde yer alan isim ve ibarelere göre tapu kaydının oluşturulup oluşturulmadığı ve tapu kaydının ilk oluşturulduğu 29.11.1971 tarihinde mirasçılar ibaresinin hangi gerekçeyle tapu kaydına geçirilmediği Tapu Sicil Müdürlüğü'nden sorulmasının ve gerekçesinin öğrenilmesi istenildiği halde bu hususun göz ardı edilmesi ve mahkemece üzerinde durulmaması doğru değildir. Çünkü, tapudaki sicil kaydı kesinleşen kadastro tutanağının kapsamı ve geometrik durumu ile hukuki durumu birlikte göz önünde bulundurularak oluşturulur. Zira, tespit ölü kişiler adına değil mirasçılarının belirlenmemesi nedeniyle mirasçıları adına tespit edilmiş, tapu kaydı her nasılsa mirasçılar adına çıkması gerekirken ölü kişi adına tespit yapılmış gibi çıkmıştır. Biraz daha somutlaştırılırsa tespit, M.. kızı ölü A.., S.. ve F.. denilmek suretiyle yapılmış olsa idi tapu kaydının bu şekilde oluşturulması doğru olurdu. Ne var ki kadastro beyannamesinde M.. kızı ölü A.., S.. ve F.. mirasçıları denilmek suretiyle tespitler yapılmış tutanak bu hali ile kesinleşmiştir. Dairece bunun gerekçesinin Tapu Müdürlüğünden öğrenilmesi ve değerlendirmede göz önünde bulundurulması istenilmiştir. Bu hususun mutlaka yerine getirilmesi gerekmektedir.
Yukarıda belirtilen iki hal arasında sonuca ulaşmak bakımından önemli farklar vardır.
Yine bozma ilamının beşinci sayfasında M.. kızları A., S.. ve F..’ya ait HASIMI VERASET BELGESİNİN (Hasım H.. H.. olacak) alınması istenildiği halde, davacı tarafından hasımsız olarak açılan veraset belgesi ile ilgili davanın Dairece istenen bir dava türü olmadığı açıktır. Kaldı ki veraset ilamları sadece resmi kayıtlara dayalı olarak değil her türlü delil ile kanıtlanması mümkündür.
Tapu iptali ve tescil davalarında dava öncelikle kayıt malikine , kayıt maliki ölü ise mirasçılarına yöneltilerek açılır. TMK'nun 501. maddesi uyarınca, mirasçı bırakmadan ölen kişinin terekesi Devlete kalır. Son mirasçı sıfatıyla H.. H..’nin davada yer alması bu bakımdan doğrudur. Ancak somut olayda kayıt maliklerinin veraset belgeleri alınmadan kayyım atanmak suretiyle taraf teşkilinin sağlanması olanaklı değildir. Bu bakımdan alınacak hasımlı veraset belgesine göre mirasçıları var ise davanın mirasçılarına yöneltilerek yürütülmesi ve öncelikle taraf teşkilinin bu şekilde sağlanması zorunludur.
Saptanan bu hukuki ve somut olgular karşısında, dava koşulu yerine getirilmeden (taraf teşkili sağlamadan) işin esasına girilerek hüküm kurulmuş bulunması usul ve kanuna aykırıdır.
Davacı S.. Ç.. vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulüyle yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, işin esasına ilişkin hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 18.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.