(5237 S. K. m. 43, 296) (765 S. K. m. 102, 104) (1412 S. K. m. 321, 322) (5271 S. K. m. 223)
Dava: Gereği görüşülüp düşünüldü:
Hükmolunan ceza miktarı itibariyle sanık T. müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK.'nun 318. maddesi uyarınca oybirliği ile (REDDİNE),
Dosya üzerinde yapılan incelemede;
Sanık T.'ın, haklarındaki mahkumiyet hükümleri kesinleşen diğer sanıklarla birlikte oluşa ve dosya kapsamına göre hasta olan tutukluyu revire götürmek üzere gelen infaz koruma memurları olan mağdurlara bazı sanıkların ellerindeki kesici aletleri tevcih ederek koğuşa girmelerini söylemeleri, mağdurların bu tehdit altında ayrı ayrı koğuşa alınmaları ve cezaevi görevlileri gelinceye kadar mağdurların serbest bırakılmamaları biçiminde oluşan ve gelişen olayda her bir mağdura karşı gerçekleştirdiği eylemi nedeniyle hakkında 5237 sayılı TCK.'nun 43. maddesinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.
1- Sanığa atılı cezaevi idaresine karşı ayaklanma suçunun temas ettiği yasa maddesinde gösterilen cezanın üst sınırına ve lehe olan 765 sayılı TCK.'nun 102/4 ve 104/2. madde ve fıkralarına göre, dava 7 yıl 6 aylık zamanaşımı süresine tabi olup suç ve inceleme tarihleri arasında bu sürenin dolmuş olduğu anlaşılmakla hükmün CMUK.'nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), bu hususta karar verilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.'nun 322 ve 765 sayılı TCK.'nun 102/4, 104/2. madde ve fıkraları gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle CMK.'nun 223. maddesi de gözetilerek oybirliği ile (DÜŞÜRÜLMESİNE), temyize gelince;
Sonuç: Bozmaya uyularak; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya münderecatına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 13.10.2010 gününde suçun nitelendirmesi yönünden oybirliği ile, uygulama açısından oyçokluğuyla karar verildi.
KISMEN KARŞI DÜŞÜNCE: Sanık T.'ın haklarındaki hüküm kesinleşen diğer sanıklarla, infaz koruma memurları olan mağdurlara, ellerindeki kesici aletleri tevcih ederek koğuşa girmelerini söylemeleri üzerine mağdurların bu tehdit altında koğuşa girdikleri anlaşılmakla; mağdur sayısı birden fazla olmasına karşın, tehdit suçunun tek bir fiil ile işlenmiş olması nedeniyle sorumlulukla ilgili bir içtima hükmüne yer veren 5237 sayılı TCK.'nun 43/2. madde ve fıkrası uyarınca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin hükmün bozulması düşüncesi ile daire sayın çoğunluğunun (2) nolu onama kararına katılmıyorum.
KISMEN KARŞI DÜŞÜNCE: Oluşa göre, sanık T.'ın haklarındaki hüküm kesinleşen diğer sanıklarla birlikte eyleminin bir bütün halinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 296/1 maddesinde anlamını bulan hükümlü veya tutukluların ayaklanması suçunu oluşturduğu kanaatindeyim. Bu maddenin 2. fıkrasında ifade edilen başka suçların olayın cereyanı esnasında işlenmediğini, dolayısıyla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun dosya kapsamı itibariyle oluşmadığını düşünüyorum.
Kabule göre de, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkum olan sanığa, her mağdur için ayrı ayrı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109/1, 3-b bendinin tatbikinin oluşa uygun bulunmadığı düşüncesindeyim. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun, zincirleme suça ilişkin 43. maddesinin 2. fıkrasında yer alan aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunun dosya kapsamına göre dikkate alınması gerektiği hususlarında karara muhalifim.
KISMEN KARŞI DÜŞÜNCE: Her tutuklu ve hükümlünün evrensel hukuk kurallarıyla belirlenen, başta can güvenliği olmak üzere insan olmaktan kaynaklanan temel hakları vardır. Sağlık hakkı da temel bir insan hakkı olup, diğer temel insan hakları gibi Devletin güvencesi altındadır. Cezaevi yönetiminin tutuklu ve hükümlülerin sağlık sorunlarına gerekli özeni göstermemesi başlı başına hukuka aykırılık oluşturur. Bu düşünceler ışığında;
Sanık T.'ın haklarındaki hüküm kesinleşen diğer sanıklarla birlikte atılı suçların sara hastası olan koğuş arkadaşlarından birinin rahatsızlanması üzerine yaptıkları yardım çağrılarına kayıtsız kalan cezaevi yönetimine karşı duydukları hiddetin etkisi altında işledikleri ve bu nedenle de sanık T. hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiği kanaatiyle çoğunluk kararına katılmıyorum. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy