(5237 S. K. m. 151) (5320 S. K. Geç. m. 2)
Dava ve Karar: Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Temyiz isteminin reddine dair 15.07.2014 tarihli ek kararın sanık A.. U..'un temyiz talebi üzerine sadece bu sanıkla ilgili olarak verildiği, sanık Ö.. U..'un temyizinin asıl kararla sınırlı olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
1- Sanık Ö.. U.. hakkında kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;
Hükmolunan adli para cezasının miktarı ve 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. maddesindeki temyiz sınırı karşısında, hükmün kesin olması nedeniyle sanığın temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
2- Sanık A.. U.. hakkında kurulan hükme ilişkin temyize gelince;
Sonuç: Asıl karar olan kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında hükmolunan adli para cezasının miktarı ve 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. maddesindeki temyiz sınırı karşısında, hükmün kesin olması nedeniyle, temyiz talebinin reddine ilişkin karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan, sanığın anılan karara karşı yaptığı başvurunun reddiyle yerel mahkemenin redde ilişkin kararının ONANMASINA, 03.11.2015 tarihinde oybirliği ile, karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy