Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Tefecilik yapmak
Hüküm : Beraat
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Tanık ...'un Nazilli Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 26.03.2014 tarihinde alınan ifadesinde, sanık ...'in mağdur ...'na bir araç alım satımı sırasında araç üzerinde anlaşılamaması üzerine para vermeyi teklif ederek 2.000 TL verdiğini, karşılığında mağdurdan 4.000 TL'lık senet aldığını, söz konusu parayı mağdurun sonra ...'e ödediğini, sanığın olay günü mağdura faizle borç para verdiğini belirttiği, yargılama sırasında alınan ifadesinde ise soruşturma sırasında verdiği ifadesinin doğru olduğunu ifade ettiği, bu itibarla sanığın mağdura faiz karşılığı borç para vermek suretiyle tefecilik suçunu işlediği sübut bulduğu halde yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,
Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26/04/2016 gün ve 2014/118 Esas, 2016/208 sayılı kararında da belirtildiği üzere, tefecilik suçu ile korunan hukuki yarar ve bu bağlamda suçun topluma karşı suçlar bölümünde düzenlenmesi karşısında, bu suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamı, diğer bir ifadeyle kamu olduğu, eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin mağdur değil, suçtan zarar gören olacağının kabulü gerektiği, bu bağlamda TCK'nın 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunun, kazanç elde etmek amacıyla borç para verilmesiyle oluşacağı, bunu meslek haline getirmenin suçun unsurları içerisinde yer almadığı, değişik zamanlarda ve/veya farklı kişilere karşı tefecilik eylemini zincirleme olarak işleyen sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiği, zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günün suç tarihi olduğu, bu itibarla hukuki kesinti oluşturan iddianame tarihinden evvel sanık hakkında dava konusu olsun ya da olmasın tüm eylemlerin teselsülün içerisinde değerlendirilmesi, iddianame tarihinden sonraki eylemlerin ise gerçek içtima hükümleri ve varsa kendi içinde teselsül hükümleri değerlendirilmek suretiyle karara bağlanması gerekeceği nazara alındığında;
UYAP sisteminden yapılan sorgulamada; sanık hakkında, Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/04/2014 gün ve 2014/103 Esas, 2014/171 Karar sayılı ilamıyla tefecilik suçundan mahkumiyet kararı verildiği, dosyanın temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2020/1642 Esasına kaydedildiği, suç tarihinin Mart 2007, iddianame tarihinin 14/03/2011 olduğu, hakeza temyize konu bu kamu davasında ise suç tarihinin 10.08.2009, iddianame tarihinin 14/04/2014 olması karşısında; mümkünse davaların birleştirilmesinden, kesinleşmesi veya birleştirme olanağının ortadan kalkması durumunda ise asılları veya onaylı örneklerinin bu dosya arasına konulmasından sonra suçun sübutu halinde sanığın hukuki kesinti bulunmayan eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme tek tefecilik suçunu oluşturması nedeniyle TCK'nın 3/1 ve 61/1. maddeleri de gözetilerek hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken yetersiz gerekçe ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.