(1475 S. K. m. 35)
Dava: Davacı, ikramiye ve giyim yardım farkı ile fazla çalışma parasının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Gerçekten 1.6.1977 tarihinde imzalanan ve 1.1.1977 tarihinden itibaren yürürlük tanınan 1. dönem toplu iş sözleşmesi ile haftalık 48 saat olan çalıma süresi 45 saate indirilmiş ise de, bu 45 saatlik çalışma süresinin toplu iş sözleşmesinin imza tarihi olan 1.6.1977 den önceye uygulanması mümkün olamayacağından, 1.1.1977 ile 1.6.1977 tarihleri arasındaki 48 saatlik çalışmadan dolayı meydana geldiği farzolunan, aslında kanuni normal iş süresine ilişkin bulunan 3 saatlik mesainin fazla mesai olarak kabulüne imkan yoktur. Toplu iş sözleşmesinde geçmişe ait bu sürenin fazla mesai sayılacağına ve buna ait ücetlerin ödeneceğine dair hüküm de yoktur. O halde bu isteğin reddi gerekirken kabulü doğru değildir.
2- Hernekadar toplu iş sözleşmesinde öngörülen iki aylık ücret tutarındaki ikramiyeden başka 440 sayılı Kanunun 30. maddesine istinaden Sosyal Güvenlik Bakanlığının 17.9.1976 tarih ve 9407 sayılı onayı ile kurumun tüm personeline 1976 yılında birer aylık ücretleri tutarında teşvik ikrameyesi adı ile üçüncü bir ikrramiye ödenmişse de sonradan bu ikramiye ödemesi Maliye Bakanlığının 3.1.1977 tarih ve 70 ve 18.1.1977 tarih ve 3790 sayılı emirleri uyarınca müdürler kurulunun 26.1.1977 tarihli kararıyla durdurulmuş ve ödenenlerin geri alınmasına karar verilmiştir. Bu durumda ikramiyenin aslı münazaalı olduğuna göre, dava dilekçesinde gösterildiği veçhile fark talebinde bulunulamaz.
Mahkemenin bu isteği hüküm altına almış olması da isabetsizdir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeplerden dolayı davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.6.1981 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy