(818 S. K. m. 322) (2821 S. K. m. 2) (1475 S. K. m. 9, 14)
Dava: Davacı, tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme isteği reddetmiştir.
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacının davalıya ait ayakkabı imali işyerinde yaptığı ayakkabı sayısına göre ücret almak suretiyle parça başı esasına göre çalıştığı anlaşılmaktadır. Mahkemenin kabulü de bu şekildedir. Parça başı çalışmalar da hizmet akti kavramı içindedir. Böyle olunca davacı iş akti ve İş Kanunu'na dayanan işçilik haklarını isteyebilir. Nitekim İş Kanunu'nun 14. maddesinin 9. fıkrasında parça başı usulüyle çalışanlar için kıdem tazminatının normal hesaplanacağı gösterilmiştir. Davacının bir süre başka yerde çalışmış olması davalıya ait işyerinde çalışmadığını göstermez. Parça başı işini artan zaman içinde yapması mümkündür.
Ancak bu konuda delillerin değerlendirilmesi gerekir. O halde mevcut deliller değerlendirilerek, davacının davalıya ait işyerinde çalıştığı süreler tespit edilerek, istekler hakkında bir karar verilmesi icap eder. Yazılı şekilde ve istisna aktinden bahisle davanın reddi doğru değildir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebepten davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.02.1986 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy