(1475 S. K. m. 13, 14, 17) (765 S. K. m. 366)
Dava: Davacı, ihbar, kıdem tazminatı ile toplu iş sözleşmesinden doğan tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği konuşulup, düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının temyiz istemlerinin reddine,
2- Davalının temyizine gelince; belediyede itfaiye grup sorumlusu olan davacıya belediye başkanı tarafından zabıta marifetiyle pazar yerinin temizlenmesi ve sulanması işinin yapılması ulaştırıldığında, bazı sebepler ileri sürerek yapmak istememesi üzerine, belediye başkanının nedenlerini huzura çağırıp sorduğunda; diğer bir kısım personelde hazır olduğu halde yüksek sessle ve el, kol hareketleri yapmak suretiyle "siz itfaiye amirini bana sordunuzda mı tayin ettiniz" diyerek hem verilen işi ihtara rağmen yerine getirmediği, hemde amire karşı normal davranışları aşacak biçimde ve belediye başkanının alaylayacak şekilde hareketler yapıp sözler sarfettiği dosyada toplanan deliller ve özellikle bu konuda Tavşanlı Asliye Ceza Mahkemesi'nde görev sırasında amire hakaretten açılan kamu davasının sabit görülerek davacının TCK'nın 366/3. maddesi gereğince 6 ay hapis ve 1000TL para cezası ile cezalandırılmasına dair verilen ve Yargıtay'dan onanmak suretiyle kesinleşen karar içeriğinden anlaşılmaktadır.
Öbür taraftan, İş Kanunu'nun 17/II. maddesinde; işçinin, işvereninşeref ve namusuna dokunacak sözler sarfetmesi veya davranışlarda bulunması, hatta aynı maddenin (ç) bendinde işverene veya işverenin başka bir işçisine sataşması, aynı maddenin başka bir fıkrasında da işçinin hatırlatıldığı halde görevini yapmaması haklı ve tazminatsız fesih sebebi sayılmıştır.
Davacının belediye başkınına karşı yaptığı sabit olan fiil de yukarıda sayılan haklı ve tazminatsız fesih sebeplerini oluşturmaktadır. Bu kadar açık ve belirgin haklı fesih sebebi karşısında Toplu İş Sözleşmesinin 9/a-2 maddesindeki disiplin kurul güvencesine sığınmak mümkün değildir. Esasen disiplin kurul kararlarının yargı denetimi dışında bulunduğu da düşünülemez.
Bu nedenle davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizidir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.05.1987 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy