(1086 S. K. m. 435) (2822 S. K. m. 61)
Dava: Davacı, ücret farkı, fazla mesai ücreti, ikramiye ilave tediye alacağı, vasıta yardımı, yıllık ücretli izin alacağı ile sosyal yardım ve çocuk aile yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm duruşmalı olarak taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş ise de, HUMK.nun 435. maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1 - Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2 - Davacı işçi 21.11.1995 tarihinden dava tarihine kadar Toplu İş Sözleşmesinin uygulanmasından kaynaklanan fark alacak isteklerinde bulunduğu halde mahkemece daha önceki 18.7.1995 tarihinden itibaren gerçekleşen alacakları hüküm altına alınması, istekle bağlılık kuralına aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.
3 - Davacının temyizine gelince :
Fark alacaklar Toplu iş sözleşmesinden doğmuş bulunduğuna göre 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanununun 61. maddesi dikkate alınarak hüküm altına alınan miktarlar için en yüksek işletme kredisi faizi yürütülmelidir. Ancak yıllık ücretli izin hiç kullandırılmamışsa bu durumdan kaynaklanan izin parasının Toplu İş Sözleşmesinden doğduğu düşünülemez. Mahkemece bu alacak açısından irdeleme yapılarak sadece farktan dolayı bir alacak varsa diğer kalemler gibi işletme kredisi faizi uygulanmalı, fark olmayıp hiç kullandırılmayan bir izin söz konusu ise bu izin parası için önceden olduğu gibi % 30 yasal faiz yürütülmelidir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.11.1997 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy