(1475 S. K. m. 13, 26)
Dava: Davacı, ihbar tazminatı ile izin ücreti fark alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1. Dosyadaki yazılara, toplanan delillerl kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2. İşyerinde uygulamakta olan 1.1.1994-31.12.1995 tarihli Toplu İş Sözleşmesinin 54. maddesinin 1. fıkrasında "yıllık ücretli izne ayrılan işçilere her kullanışında süresi 1 yıllık (30 işgününü geçmeyen) her türlü ücretli izinlerd ücret ve sözleşmede belirlenen sosyal hakları aynen ödenir" denildikten sonra 2. fıkrasında "her izin kullanışında kullanılan izin süresinin 30 iş günü aşması halinde işçiye ücret, ikramiye ve teşvik primi dışında başkaca ödeme yapılamaz" kuralına yer verilmiştir.
Yıllık ücretli izin hesabı yapılırken 2. fıkra uyarınca hakkın tespiti gerekirken bu fıkra dikkate alınmaksızın sonuca gidilmesi hatalıdır. Buna göre her yıl için 30 gün ve toplam olarak 90 gün dışındaki süreye sosyal yardımlar ile temsil ödeneğinin dahil edilmemesi gerekir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.6.1997 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy