(1475 S. K. m. 5) (507 S. K. m. 2)
Dava: Davacı, ihbar ve kıdem tazminatı, fazla çalışma ve yıllık ücretli izin parası ile bayram ve hafta tatili gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, davayı görev yönünden reddetmiştir.
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Dosyadaki bilgi ve belgelere göre davacı işçinin davalıların miras bırakanına ait ticari takside şöförlük yaptığı ve ölümü üzerine de bu görevini mirasçılar nezdinde sürdürdüğü ve gündelikle çalıştığı anlaşılmaktadır.
Davacı işçi mirasçıların görevine son verdiğini iddia ederek kıdem tazminatı ve işçilik hakları isteğinde bulunmuştur. Mahkemece işin Sulh Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiğinden sözedilerek görevsizlik kararı verilmiştir.
1475 Sayılı İş Kanununun 5/5 maddesinde "507 Sayılı Esnaf ve Küçük Sanatkarlar Kanunu 2. maddesinin tarifine uygun üç kişinin çalıştığı işyerlerinde "İş Kanunu hükümlerinin uygulanmayacağı öngörülmüştür. 17.7.1964 tarihli 507 sayılı Esnaf ve Küçük Sanatkarlar Kanununun 2. maddesinde de bu kanunun kapsamı gösterilmiştir. Bu çerçevede "...geçimini sınırlı olarak... otomobilcilik ve şöförlükle temin eden kimseler" kapsam içinde yer almıştır. Bu durumda artık davalıların geçimini münhasıran otomobilcilik ile sağlayıp sağlamadığının tespiti uyuşmazlığın çözümü bakımından önemlidir. Bu hükümler birlikte gözönünde tutularak somut olay yönünden inceleme ve araştırma yapılmak sureti ile görev sorununun çözümlenmesi gerekir. Eksik inceleme ile görevsizlik kararı verilmiş olması hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.3.1998 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy