(1475 S. K. m. 35, 39, 42)
Dava: Davacı, fazla çalışma parası, hafta ve bayram tatili gündelikleri ile işsizlik tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.
Hüküm süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı işçi işyerinde 1993 Ekim ayından itibaren çalışmaya başlamış ve kendisinden başka üç kişiyle birlikte bekçilik görevini ifa etmiştir. 15.5.1995 tarihinde işyerinde bekçi olarak sadece davacı kalmış ve sözleşmesinin feshi tarihine kadar bu şekilde çalışmasını sürdürmüştür.
Davacı fazla mesai ve hafta tatili çalışması karşılığı alacakları da talep etmiş ise de mahkemece lojmanda oturması gerekçesiyle Hukuk Genel Kurulunun bir kararına da dayanılarak istekler reddedilmiştir.
Başlangıçta dört bekçiyle davacının çalışıp daha sonra yalnız başına bırakılmış bulunması taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümlenmesi bakımından önemli bir hususu oluşturmaktadır. Bilirkişi de bu konu üzerinde durarak tek bekçinin bu görevi yapmaya başladığı tarihten itibaren davacının günde iki saat fazla mesai yapabileceği ve hafta tatillerinde de çalışması gerekeceği cihetle hesaplama yapmıştır. Bu konuda gösterilen tanıkların bilgi sahibi olmadıkları anlaşılmakta ise de, önceki ve sonraki bekçi sayısı ve işin niteliği dikkate alınarak bilirkişi raporunda varılan sonuca göre hüküm kurulması hakkaniyete uygundur. O halde karar bu yönden bozulmalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.09.1999 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy