(1475 S. K. m. 14, 35, 49) (1086 S. K. m. 74)
Dava: Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma ve yıllık izin ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı, davalıya ait iş yerinde çalışırken evlilik sebebiyle hizmet sözleşmesini feshettiğinden bahisle kıdem tazminatı, fazla mesai ve yıllık ücretli izin alacaklarından ayrı ayrı miktar belirtilmeksizin şimdilik 10.000. TL yi talep etmiş mahkemece istek gibi hüküm kurulmuştur. Mahkemece davacıya talep konusu alacaklardan ne miktarı istediği açıklatılmalı ve buna göre sonuca gidilmelidir.
3- Mahkemece davacı işçinin haftada 6 gün ikişer saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Bir işçinin dört yılın üzerinde bir süreyle belirtildiği şekilde sürekli çalıştığının kabulü insan tabiatı ve hayatın olağan akışına uygun değildir. Gerçekten de hastalık, özel izin gibi sebeplerle davacı işçinin belirtildiği şekilde çalışmadığı günlerin olması olağandır. Mahkemece fazla mesai alacağından hakkaniyete uygun bir miktar takdiri indirim yapılmalıdır.
4- Davacı, dava dilekçesinde faiz istemediği halde mahkemece faiz hakkında hüküm kurulması hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda belirtilen nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.10.1999 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy