(506 S. K. m. 79) (1475 S. K. m. 14)
Dava: Davacı, hizmetlerinin tespiti ile kıdem tazminatı, fazla çalışma parası ile hafta ve genel tatil gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde, taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacının temyizine gelince;
Davacı işçi, davalı işverene ait işyerinde 1.9.1990-16.9.1998 tarihleri arasında ara vermeden çalıştığı halde 1.9.1990-25.5.1992 tarihleri arasındaki hizmetinin davalı kuruma bildirilmediğini belirterek kuruma bildirilmeyen hizmetlerinin tesbitini istemiştir.
Mahkemece tesbiti istenilen hizmetin sona erdiği 25.5.1992 tarihinden itibaren 5 yıllık hak düşürücü süre geçtiği gerekçesi ile isteğin reddine karar verilmiştir.
Ancak, davacı işçinin 1.9.1990 tarihinde işe başladıktan sonra bildirimin yapıldığı 25.5.1992 tarihini de kapsar biçimde ara vermeksizin, işten ayrıldığı 15.9.1998 tarihine kadar çalıştığı dosya içeriği ile sabit olduğundan dava tarihi itibariyle hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemez. Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 79/8. maddesinin sigortalının işi bıraktığı tarihten itibaren hak düşürücü sürenin işlemeye başlayacağı şeklinde yorumlanması gerekmektedir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.02.2001 gününde oyçokluğu ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy