(1475 S. K. m. 14) (4857 S. K. m. 41, 57)
Dava: Taraflar arasındaki, kıdem tazminatıyla fazla mesai, hafta tatili, bayram ve ücretli izin parasının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 19.11.2002 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Avukat T. T. geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacının yıllık izinlerini kullandığının ispatı davalı işverene aittir. İşverenin bunu izin defteri ya da eşdeğer bir belgeyle kanıtlaması zorunludur. Dosya ya sunulan ve davacının imzasını taşıyan izin formlarına göre davacı işçi hak kazandığı izinlerinin bir kısmını kullanmıştır. Ancak izinlerin tamamının kullandırıldığı davalı işverence kanıtlanabilmiş değildir. Bu konuda, işyerinde 1993-1994 yılları arasında bir buçuk yıl çalışmış olan bir işçinin izinlerinin kullandırıldığına dair beyanı esas alınarak izin alacağının reddine karar verilmesi hatalıdır. Davacının imzasını taşıyan belgeler dikkate alınarak hak kazandığı ve kullandırılmayan izinleri belirlenerek izin alacağı hüküm altına alınmalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 250.000.000 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.11.2002 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy