(1475 S. K. m.14) (4857 S. K. m.120) (1086 S. K. m.74)
Dava: Davacı, ihbar ve kıdem tazminatı, fazla çalışma ve izin ücreti ile ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına alınmıştır.
Hüküm süresi içinde davalı Şirket avukatınca temyiz edilmiş olmak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davalı şirket vekili 11.3.2003 tarihli ve bilirkişi raporuna karşı verdiği dilekçede fazla mesai alacağı yönünden zamanaşımı savunmasında bulunmuştur. Davacı vekili tarafında savunmanın genişletildiği yönünde itirazda bulunulmadığına göre, davalı tarafın bu savunması üzerinde durulmadan anılan alacağın tümü hakkında hüküm kurulması hatalıdır.
3- Kabul ve reddedilen miktarlar itibariyle davalı aleyhine fazla miktarda yargılama giderine hükmedilmiş olması da ayrı bir bozma nedenidir.
4- Davacı, dava dilekçesinde kıdem tazminatı için en yüksek reeskont faizinin yürütülmesini istediği halde, Mahkemece kıdem tazminatına en yüksek mevduat faizi yürütülmüş olması Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 74. maddesinde öngörülen isteğe bağlılık kuralına aykırıdır. Mahkemece yapılacak iş kıdem tazminatına en yüksek reeskont faizini geçmemek üzere en yüksek mevduat faizine karar vermekten ibarettir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy