(4857 S. K. m. 18) (1475 S. K. m. 14)
Dava: Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla mesai ücreti, hafta ve genel tatil gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacının işe başlama tarihi ve aldığı ücret taraflar arasında ihtilaflıdır. Mahkemece davacının asgari ücret aldığı ve 1.4.1992 tarihinde çalışmaya başladığı kabul edilerek hüküm kurulmuştur. Tarafların iki müşterek tanığı davacının davalı işyerinde ay gün belirtmeden 1991 yılında çalışmaya başladığını açıklamışlardır.
Bu müşterek tanıkların ifadelerine değer verilerek davacının 1991 yılının sonunda davalıya ait işyerinde çalışmaya başladığının kabulü gerekir. Ücret konusunda da toplanan deliller çelişkilidir. Davacının kıdemli ve usta işçi olduğu nazara alındığında asgari ücretle çalıştığının kabulü doğru bulunmamıştır. Davacının çalışma yılları, kıdemi ve yaptığı iş açıklanarak meslek kuruluşlarından davacının alabileceği ücret sorulmalı, alınan cevap değerlendirilerek gerek görülürse yeniden ek rapor alınıp sonuca göre hüküm kurulmalıdır.
Yazılı gerekçe ile verilen karar hatalı olup bozmayı gerekmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.03.2005 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy