(4857 S. K. m. 59, 92)
Dava: Davacı, yıllık izin ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.
Hüküm süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı, Bölge Çalışma Müdürlüğü iş müfettişliği raporundan sonra, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 10. maddesi uyarınca intikal eden ve davacının 80 gün kullandırılmayan yıllık ücretli izin alacağının ödenmesi gerektiğini tespit eden uyuşmazlıkta, bu alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Mahkemece, savunmaya değer verilerek, sunulan fesih tarihli ibranameye göre davacının yıllık ücretli izinlerini kullandığı ve işvereni ibra ettiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.
Dosya içeriğine göre, davalı işveren, BÇM iş müfettişliği tespiti sırasında, fesih tarihinde alındığı kabul edilen, ibranameyi sunamamış ve yıllık ücretli izin alacağı olduğuna dair tespit tutanağını işveren vekili imzalayarak kabul etmiştir. BÇM iş müfettişlerinin raporları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 92. maddesinin son cümlesi uyarınca aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir. Ayrıca, sunulan ibranamede maktu ve kaşeli tarih içerdiği gibi, davacıya bu belgeye karşı diyecekleri sorulmamıştır. Davacının ibraz ettiği belgelerde feshin işverence gerçekleştirildiği ve sadece kıdem tazminatının ödendiği anlaşılmaktadır. Bu belgelerde davalı işverenin savunması ile çeliştiğini göstermektedir. Somut bu maddi ve hukuki olgulara göre, isteğin reddi hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.9.2005 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy