(1475 S. K. m. 14, 17) (4857 S. K. m. 17, 41, 47)
Dava: Davacı, ihbar, kıdem tazminatı, son iki günlük ücret, fazla mesai ile genel tatil gündeliğinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2. Davacı hizmet aktinin 2.3.2002 tarihinde davalı işverence sona erdirildiğini beyan ederek ihbar, kıdem tazminatında bulunmuştur. Davalı ise 3.3.2002 gününün pazara rastladığını 4-5-6/3/2002 günleri davacının işe devam etmediğini bu nedenle iş ilişkisinin kesildiğini savunmuştur.
Davacı 4-5-6/3/2002 ve devamı tarihlerde işyerine devam ettiğini kanıtlamış değildir. Davacı tanıkları fesih konusunda bilgi sahibi olmadıklarını bildirmişlerdir. Davalı tanıkları ise devamsızlığı doğrulamışlar ve davacının işyerini terk ettiğini açıklamışlardır. Davacı haklı nedenle işyerini terk ettiğini savunmamış delil de sunmamıştır. Böyle olunca davacının ihbar ve kıdem tazminatı isteklerinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.9.2005 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy