(4857 S. K. m. 18, 20/3, 25)
Dava: Davacı, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, davanın kabulüne karar vermiştir.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: İş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden feshedildiğini belirten davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı işveren vekili, davacının iş sözleşmesinin işyerinde sık sık rapor alması ve bu raporlu günlerin çalışma süresi boyunca 554 günü bulması, verimsizliği nedeni ile davranışlarından kaynaklanan geçerli nedenlerle feshedildiğini, feshin geçerli nedene dayandığını savunmuştur.
Mahkemece, davacının çalıştığı dönemde yaklaşık 500 günden fazla istirahat raporu aldığı, işverenin raporlara itiraz etmediği, davacıyı hafif işlerde çalışır raporu nedeni ile özürlü kadrosunda işe aldığı, iş sözleşmesinin feshine yakın zamanlarda raporunun bulunmadığı, daha önce uzun süreli raporları bulunan davacının savunmasının alınmadığı ve iş sözleşmesinin feshine başvurulmadığı ya da disiplin cezası anlamında uyarılmadığı, görevini yapmadığına dair bir kanıt sunulamadığı, fesih tarihine yakın beş işçinin verimsizliği nedeni ile iş sözleşmesinin feshedildiği, davacının ne zamandan beri ne tür verimsiz olduğunun açıklanmadığı, davacının işe girdiği tarihten bu yana sık sık rapor almasının verimsiz olduğu anlamına gelmeyeceği, davalı işverenin feshe gerekçe oluşturmak için davacının savunmasını alma yoluna gittiği, feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.
4857 Sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesinde iş sözleşmesinin işveren tarafından işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanılarak feshedilebileceği düzenlenmiştir. Söz konusu geçerli sebepler İş Kanunu'nun 25. maddesinde belirtilen derhal fesih için öngörülen sebepler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işçinin ve işyerinin normal yürüyüşünü olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan sebepler ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde fesih için geçerli sebep olabilirler. İş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli sebeplere dayandığı kabul edilmelidir. Yasanın gerekçesinde, işçinin işyerinde işçinin sık sık rapor almasının da davranışlardan kaynaklanan geçerli neden olduğu kabul edilmiştir.
Dosya içeriğine göre, 2000 yılında hafif işlerde çalıştırılmak üzere işe alınan davacı işçinin fesih tarihine kadar 568 gün, yaklaşık 6 yıllık hizmet süresinin iki yılına yakın kısmını raporlu geçirdiği ve davalı işverenin raporlu süre için davacının hizmetinden yararlanamadığı anlaşılmaktadır. Esasen bu konu uyuşmazlık dışı olup, mahkemenin de kabulündedir. Davacının sık sık rapor almasının işyerinde olumsuzluklara yol açtığı sabittir. İş ilişkisinin sürdürülmesi işveren açısından beklenmemelidir. Davalı işverenin daha önceki dönemlerde, belirtilen nedenle fesih hakkının doğmasına rağmen, fesih yoluna gitmemesi yada davacı işçiyi uyarmaması sonuca etkili değildir. İşverenin daha önce fesih hakkını kullanmaması, aleyhine yorumlanmamalıdır. Zira davacının sık sık rapor alması her yıl devam etmekte ve olumsuzluklara yol açmaktadır. Davacının iş sözleşmesinin feshedilmesi, davranışlarından kaynaklanan geçerli nedene dayandığından, davanın reddi gerekir. Yazılı şekilde reddi hatalıdır.
4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.
Sonuç: Yukarda açıklanan gerekçe ile;
1- Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,
2- Davanın REDDİNE,
3- Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,
4- Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 78.00 YTL. yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,
5- Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 450-YTL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,
6- Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya İADESİNE, kesin olarak, 05.02.2007 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy