(1475 S. K. m. 14) (4857 S. K. m. 41, 46, 47, 57)
Dava: Davacı, kıdem, ihbar, izin, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı işçinin 1989-1990 yıllarında muvazzaf askerlik hizmetini ifa ettiği gerekçesiyle anılan yıllar için 12'şer gün olan izin hakkı indirilmiş ve davacının kullanmadığı izin süresi belirlenmiştir. Davalı vekili izin süresinin hesabının hatalı olduğunu ileri sürerek, hükmü temyiz etmiştir.
Gerek 1475 sayılı yasa, gerek 4857 sayılı İş Kanununda muvazzaf askerlik süresinin yıllık izin sürelerinin hesabında çalışılmış gibi sayılacağına dair hükümlere yer verilmemiştir. Bu itibarla muvazzaf askerlikte geçen sürenin izin hesabında dikkate alınması mümkün değildir. Somut olay yönünden davacının askerde olduğu dönem dışlanarak 1987, 1988, 1991, 1992, 1993 yılları için ilk beş yıllık dilime göre her yıl 12 gün üzerinden izin hakkı belirlenmeli ve sonraki 9 yıl için ise, 18'er gün üzerinden izin süresi hesaplanmalıdır. Davacının işyerindeki kıdeminin 15 yıl olduğu 2003 yılı izni ise 24 gün olarak dikkate alınmalıdır. Buna göre kullanılmayan izin süresinin çalışılan yıllara göre kademeli bir şekilde belirlenmesi gerekirken, askerlikte geçen süre için toplam 24 gün izin süresi düşülerek hesaplama yapılmış olması hatalı olmuştur. Hükmün bu yönden bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye İADESİNE, 10.04.2007 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy