MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA :Davacı, fazla çalışma ücreti ile genel tatil ücreti alacağının
ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma ücretinden yapılan takdiri indirim ve dava konusu isteklere uygulanması gereken faiz konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.
Davacı vekili müvekkilinin davalı işyerinde 08.08.1994 – 16.06.2006 tarihleri arasında çalıştığını,
Araç sevkiyat sorumlusu olarak gemi ile gelen araçların sevki ve şirket içindeki araçların hareket ve düzenini sağlamakla görevli olduğunu, sabah saat 08.30 dan araçların geliş ve sevkiyat durumlarına göre 21 veya 23 e kadar çalıştığını, haftada 6 gün bu şekilde çalıştığını, aynı şekilde genel tatillerde de iş olduğunda çalıştığını, kendisi ile aynı şartlarda çalışan şoför ve diğer personele fazla çalışma ücreti ödendiği halde kendisine fazla çalışma ve genel tatil ücretinin ödenmediğini ileri sürerek ve fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 24.000,00 YTL fazla çalışma ücreti ile 1.000,00 YTL genel tatil ücreti isteyip, bu alacaklara 10.06.2003 tarihine kadar olanlar için yasal faiz, bu tarihten sonra olanlar için en yüksek banka mevduat faizi uygulanmasını talep etmiştir.
Davalı vekili Davacının müvekkili işyerinde çalışmasının kesintili olduğunu, şöyle ki, 08.08.1994 tarihinde çalışmaya başladığını, 29.06.1998 tarihinde emeklilik sebebiyle ayrılarak tüm haklarının ödendiğini, davacının müvekkilini ibra ettiğini, 02.07.1998 tarihinde müracaat ederek emekli olarak ayrıldığı, işinde yeniden çalışmaya başladığını, 16.06.2006 tarihinde kendisinin feshettiğini,
Davacının müvekkili işyerinde fazla çalışması bulunmadığını, çalıştığı dönemlere ilişkin tüm alacaklarını aldığını, Davacının araç sevkiyat sorumlusu olarak çalıştığını, sorumlu yönetici pozisyonunda çalışan kişinin fazla çalışma yapmasının söz konusu olamayacağını, davacı taleplerinin fahiş olduğunu, faiz talebinin de yasal olmadığını, kabul anlamına gelmemek kaydı ile zamanaşımı savunmasında bulunduklarını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece “Tüm deliller değerlendirildiğinde davacının sabah saat 08.30 işe girişinin olduğu, ancak akşam 18.30 çıkışının olduğu şekilde kayıtlarda işaret olmasına rağmen aynı kayıtlarda bordrolara geçmeyen cumartesi ve hafta tatili ve genel tatil çalışmalarının da bulunduğu, ayrıca tanık anlatımlarından haftanın bir çok gününde gemi gelme durumunda fazla mesai çalışmalarının olduğu ve ortalama haftada 3 gün ve yine günlük 3 saat esası ile fazla mesaisinin olduğu düşünülmüş, bilirkişinin tespiti de bu doğrultuda olmuştur.
Tarafların arasında hizmet süresi bakımından bir ihtilaf olmadığından bilirkişi tarafından fazla mesai ve genel tatil ücreti hesabı, dosyadaki delillere uygun bulunmuş ve hüküm fıkrasındaki alacak isteği kabul edilmiştir.” gerekçesi ile “fazla mesai ücretinden 16.000,00 YTL, genel tatil ücretinden de 813,19 YTL olmak üzere 16.813,19 YTL nin dava tarihinden geçerli yasal faiziyle birlikte davalıdan alınıp, davacıya verilmesine, fazla isteklerin reddine” şeklinde hüküm kurulmuştur. Yine mahkemece kısa kararda fazla çalışma ücretinden takdiren 1/3 oranında indirim yapıldığı yazılmıştır.
Dairemizce fazla çalışma ücreti alacağından 1/3 oranında takdiri indirim yapılması isabetli bulunmuş ise de takdiri indirimin bilirkişice belirlenen fazla çalışma ücretinden yapılması gerekir.
Mahkemece bilirkişinin dosyadaki delillere uygun bulunduğu bilirkişi raporunda davacının fazla çalışma ücreti 29.840,78 YTL olarak hesaplanmıştır. Bu miktardan 1/3 oranında indirim yapıldığında 19.893,85 YTL olur. Bu miktara karar verilmek gerekirken talepten 1/3 oranında indirim yapılarak daha aza hüküm kurulması doğru olmamıştır.
3 -Davacı işçinin fazla çalışma ve genel tatil ücretine 4857 sayılı yasa döneminde hak kazanılan alacakları açısından en yüksek banka mevduat faizi isteğinde bulunulmuş, mahkemece yasal faize karar verilmiştir.
Fazla çalışma ücreti geniş anlamda ücret niteliğinde olup, 4857 sayılı İş Kanununun 34. maddesine göre gününde ödenmemesi halinde bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmelidir.
İşverenin dava tarihinden önce temerrüde düşürülmesi durumunda istekle bağlı olarak temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmelidir. Bunun dışında dava ve ıslah/ek dava tarihlerinden itibaren talep edilen miktarlarla sınırlı olarak faize karar verilmelidir.
Somut olay yönünden 4857 sayılı Yasa döneminde hak kazanılan fazla çalışma ücreti ve genel tatil ücretine en yüksek banka mevduat faizi uygulanması gerekirken yasal faize hüküm kurulması da hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.