(4857 S. K. m. 32, 48, 62)
Dava: Davacı, fazla ödenen ücretin iadesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ş.Çil tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı işveren, 2005 yılı içinde doğum yapan davacı işçiye Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından analık geçici iş göremezlik ödeneği verildiğini, aynı dönemde ücretlerinin de tam olarak ödendiğini ileri sürerek 4857 sayılı İş Kanununun 48/2. maddesi uyarınca iş göremezlik ödeneğinin işçi ücretlerinden mahsup edilmesi gerektiğini ileri sürerek fazla ödenen ücretin iadesini talep etmiştir.
Davalı işçi, toplu iş sözleşmesinde doğum yapan işçilerle ilgili hakların sağlandığını ve işverence yapılan ödemelerin toplu iş sözleşmesine uygun olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece savunmaya değer verilerek davanın reddi, yoluna gidilmiştir.
Kararı davacı işveren vekili temyiz etmiştir.
Uyuşmazlığın yasal dayanağı 4857 sayılı İş Kanununun 48. maddesidir. Sözü edilen hükümde, İşçilere geçici iş göremezlik ödeneği verilmesi gerektiği zamanlarda geçici iş göremezlik süresine rastlayan ulusal bayram, genel tatil ve hafta tatilleri, ödeme yapılan kurum veya sandıklar tarafından geçici iş göremezlik ölçüsü üzerinden ödenir. Hastalık nedeni ile çalışılmayan günlerde Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından ödenen geçici iş göremezlik ödeneği aylık ücretli işçilerin ücretlerinden mahsup edilir şeklinde kurala yer verilmiştir. İşçinin sözü edilen dönem için ücretini tam olarak alması durumunda kurumca ödenen iş göremezlik ödeneği ölçüsünde mükerrer yararlanmasını önlemek için yasada bu yönde bir düzenlemeye yer verilmiştir.
İş Kanununun sözü edilen düzenlemesi mutlak emredici nitelikte olmayıp, işçi yararına uygulama mümkün olsa da, işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde bu yönde açık bir düzenlemeye yer verilmiş değildir. İşyerinde 1.1.2005- 31.12.2006 tarihleri arasında uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 61. maddesinde, İşçinin hastalanması halinde veya iş kazası sonucu meydana gelen geçici iş göremezlikte Sosyal Sigortalar Kurumunca tedavi edildiği ve aynı zamanda geçici iş göremezlik ödeneği verildiği sürece Sosyal Sigortalar Kurumunca ödenmeyen ilk iki günlük yevmiyeleri işverence ödenir şeklinde kurala yer verilmiştir. Yine aynı maddenin 2. fıkrasında bazı hastalık türlerinin uzun süren tedavilerinde kurumca geçici iş göremezlik ödeneğinin eksik ödenen 1/3'lük kısmının işverence tama iblağ edileceği hükme bağlanmıştır. 62. maddede ise, doğum yapan kadınlar için mazeret ve süt izinleri öngörülmüştür. Görüldüğü üzere toplu iş sözleşmesinde iş göremezlik ödeneği alan işçinin aylık ücretinin tam olarak ödeneceği yönünde bir düzenleme bulunmamaktadır. Bunun aksine, toplu iş sözleşmesi düzenlemeleri, geçici iş göremezlik ödeneğinin tam olarak ödenmediği hallerde sözü edilen ödeneğin işverence tamamlanması yönündedir.
Davacı işçinin doğum sebebiyle çalışamadığı dönemde kurum tarafından verilen geçici iş göremezlik ödeneği verilmiş olmasına rağmen aylık ücretlerinin tam olarak ödendiği tartışma dışıdır. Bu halde işçi mükerrer yararlanmış olmaktadır. 4857 sayılı İş Kanununun 48/2. maddesi hükmüne göre sözü edilen ödemelerin işçi ücretlerinden mahsubu gerekir. Böyle olunca davalı işverence yapılan fazla ödemenin iadesi yönünde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde talebin reddi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy