(4857 S. K. m. 46, 47) (1086 S. K. m. 187)
Dava: Davacı, hafta tatili, vardiya prim alacağı, resmi ve dini bayram tatili, yol yemek ve koruyucu gıda alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme davayı reddetmiştir.
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Y. Tekbaş tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı bu davada hafta ve genel tatil isteğinde bulunmuştur. Aynı döneme ilişkin olarak daha önce açtığı ve derdest bulunan diğer davada ise sadece fazla çalışma isteğinde bulunmuştur.
Fazla çalışma, hafta ve genel tatil iş yasasında ayrı ayrı maddelerde yer alan farklı alacaklardır. Bu nedenle HUMKun 187/4. maddesinde belirtildiği şekilde derdest bir dava bulunmadığından derdestlik itirazı kabul edilerek hafta ve genel tatil alacak istekleri de ilgili davanın anılan nedenle reddine karar verilmesi hatalıdır.
Davacı iki gün çalışıp izleyen gün 24 saat dinlendiğinden İş Yasası'nın 46. maddesi gereğince hafta tatili alacağını kullanmış olmaktadır. Dairemizin bu tip çalışmalardaki yerleşmiş uygulaması ve 2007/2456 E, 2007/31585 sayılı kararı da aynı şekildedir. Bu nedenle hafta tatili alacağının esastan reddine karar verilmelidir.
Davacının puantajlarda yer alan fiilen çalıştığı ve ücreti ödenmeyen genel tatil günlerine ilişkin alacağının ise bilirkişi tarafından hesaplanmalı, gerçekleştiğinde hüküm altına alınmalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.07.2009 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy