MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ
DAVA :Davacı, harcırah alacağı, fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, ...müdürlüğüne bağlı işyerinde kadrolu işçi olarak çalışırken, 05.03.2003 tarihinde Nevşehir Karayazı bakımevine bekçi olarak atandığını çalışmasının bir hafta geceli gündüzlü işyerinde kalıp bekçilik yapma şeklinde olduğunu bir hafta tek başına bu şekilde çalıştıktan sonra bir hafta kendisine zorunlu izin kullandırıldığını ileri sürerek, harcırah ve fazla çalışma alacaklarını istemiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davacının çalışmış olduğu sürelerde Toplu iş sözleşmesinin 96. Maddesinde belirtilen vardiya usulü çalışma şartlarına göre çalıştırıldığını ve aynı sözleşmenin 59. Maddesinde belirtilen yolluk ve görev tazminatı ödenmesi hakkında 6245 sayılı Harcırah Kanununun 49. Maddesine göre, bölge sınırı dahilinde gezici olarak görev yapan memur hizmetlilere gündelik ve yol gideri yerine bakanlıkça vize edilen cetvellere göre seyyar görev tazminatı verildiğinden dolayı davacının idareden hiç bir alacağının kalmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,
2- Davalı işveren tarafından davacıya görevlendirildiği her gün için seyyar görev tazminatı ödendiği uyuşmazlık dışıdır. Ancak davacı işçi kendisine tam gündelik harcırah ödenmesi gerektiğini iddia etmektedir.
Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı işçinin Harcırah Kanunu’nun 39. ve 42. Maddeleri uyarınca görevlendirilen her gün için tam gündelik alması gerektiği belirtilmiş ve hesaplanan fark alacak hüküm altına alınmıştır.
Uyuşmazlığın çözümü ile ilgili normatif hükümler incelenmesi gerekmektedir.
Harcırah Kanunu’nun 39. maddesi “Resmi bir görevle memuriyet mahalli içinde bir yere gönderilenlere gündelik verilmez. Geçici bir görevle memuriyet mahalli dışındaki bir
yere gönderilenlerden, buralarda ve yolda öğle (saat 13.00) ve akşam (saat 19.00) yemeği zamanlarından birini geçirenlere 1/3, ikisini geçirenlere 2/3 oranında ve geceyi de geçirenlere tam gündelik verilir”. Aynı Kanunu’nun 49. maddesine göre ise “Asli görevleri gereği memuriyet mahalli dışında ve belirli bir görev bölgesi (Merkez veya il kuruluşuna dahil birimlerde il sınırı, bölge şeklinde çalışan birimlerde bölge sınırı) içinde fiilen gezici olarak görev yapan memur ve hizmetlilere gündelik ve (Aşağıda unvanları sayılanlar hariç) yol masrafı ödenmez. Bunlardan, Maliye ve Gümrük Bakanlığınca görev unvanları ile iş ve çalışma özellikleri uygun görülenlere; bu Bakanlıkça vize edilen cetvellere dayanılarak fiilen gezici görev yaptıkları günler için almakta oldukları aylık/kadro derecelerine göre müstahak oldukları yurtiçi gündeliklerinin üçte biri günlük tazminat olarak verilir”.hükmünü içermektedir.
Davacının üyesi olduğu sendika ile davalı işveren arasında imzalanan Toplu İş Sözleşmesinin 59.Maddesinde yolluk ve seyyar görev tazminatı başlığı altında "yolluk ve seyyar görev tazminatı konusunda Harcırah Kanunu, Bütçe Kanunu ve ilgili mevzuat hükümleri uygulanır" kuralına yer verilmiştir.
Somut olayda, davacının ... Müdürlüğüne bağlı işyerinde çalıştığı, çalışma süresi boyunca, dosya içeriğine göre bölge sınırları içinde, kalmakla birlikte asıl görev yeri dışında fiilen gezici olarak görev yaptığı her gün için seyyar görev tazminatının kendisine ödendiği sabittir. Bu ödeme Harcırah Kanunu’nun 49 ve Toplu İş Sözleşmesinin 37. maddesine göre yerindedir. Davacının tam gündelik harcırah alabilmesi için bölge dışında görevlendirilmesi gerekir. Davacının bölge sınırları dışında görevlendirildiği iddia edilmediğinden, Harcırah Kanunu’nun 39. maddesi uyarınca gündelik harcırah alacağına hak kazanması olanağı yoktur. Davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.
F) Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 07.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy