MAHKEMESİ: OSMANİYE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)
TARİHİ: 18/05/2012
NUMARASI: 2011/166-2012/356
DAVA:Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti, hafta tatili ücreti, bayram tatili ücreti, fazla mesai ücreti ile çocuk yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalılardan Ç.. Pazarlama İnş. Taah. Tic. Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakim tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
A)Davacı isteminin özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin T.. AŞ’nin taşeronu olan davalı Ç.. Pazarlama şirketinin işyerinde 15.05.2009 tarihinde şoför olarak işe girdiğini, işten çıkarıldığı 01.03.2011 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, davacının davalı T.. AŞ’den hafriyat ve taşıma işini alan davalı Ç.. pazarlama şirketinde şoför olarak işe girdiğini, haksız olarak işine son verildiğini, davacının haftanın 6 günü çalıştığını, hatta birçok defa Pazar günleri de çalıştığını, hafta tatili ücreti ödenmediğini, dini bayramların ilk günü hariç diğer günlerinde ve milli bayramların tamamında çalıştığını, yıllık izin kullandırılmadığını, 07.00 mesaiye başladığını, akşam 19.00’a kadar çalıştığını, fazla mesai ücreti ödenmediğini, aylık ücretinin 700 TL olduğunu iddia ederek ihbar tazminatı, kıdem tazminatı, yıllık izin, bayram tatili, hafta sonu çalışma ücreti, fazla çalışma ve çocuk parası olmak üzere toplam 1.000 TL’nin faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
B)Davalı cevabının özeti:
Davalı T.. vekili, müvekkili ile davacı arasında işçi işveren ilişkisi bulunmadığını, davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi de bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.
Davalı Ç.. Pazarlama vekili, davacının 15.05.2009 tarihinde şoför sıfatıyla işe girdiğini, 01.03.2011 tarihine kadar çalıştığını, davacının 01.03.2011 tarihinde şirkete çalışma koşullarına ayak uyduramadığından bahisle işten ayrılmak istediğini, çalışmak istemediğini beyan ederek işyerini terk ettiğini, davacının bu tutumuna rağmen müvekkilinin iyi niyetini muhafaza ederek yaklaşık bir aya yakın bir süre davacının tekrar işbaşı yapmasını beklediğini, nihayet davacının herhangi bir mazeret bildirmeksizin yahut izin almaksızın işe devamsızlığının devam etmesi üzerine tanzim edilen tutanaklar muvacehesinde İş Kanunu madde 25/II-g uyarınca iş akdinin haklı nedenle bildirimsiz ve tazminatsız olarak feshedildiğini, davacının işten çıkışının 02.04.2011 tarihinde verildiğini, işyerinde fazla mesai yapılmadığını, hafta tatillerinde çalıştırılmadığını, dini ve milli bayramlarda çalışma yapılmadığını, yıllık izinlerinin kullandırıldığını savunmuştur.
C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile T.. AŞ yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine, kıdem, ihbar tazminatı, hafta tatili, yıllık izin, fazla mesai alacaklarının tahsiline, fazlaya dair taleplerin reddine karar verilmiştir.
D)Temyiz:
Karar davalı Çolak Pazarlama Limited Şirketi tarafından temyiz edilmiştir.
E)Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalı Ç.. Pazarlama İnş. Taah. Tic. Ltd. Şti.'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Duruşmada dinlenilen davacı tanıklarından S.. D.., beyanında "davacının gerekçesinin ise maaşının azlığı ve işin çok ağır olması, servisinin ve hafta sonu tatilinin olmaması nedeniyle kendisinin işten ayrıldığını" ifade etmiştir.
Mahkemece de, davacı lehine hafta tatili ücreti hüküm altına alınmıştır.
Bu durum karşısında, işçinin haklı eylemli feshinin varlığının kabulü gerekir. Haklı da olsa iş akdini kendisi fesheden taraf ihbar tazminatı talep edemez. Bu bağlamda davacının ihbar tazminatına hak kazanamayacağı gözetilmeden ihbar tazminatının reddi yerine kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.
F)Sonuç:
Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.