MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ
DAVA:Davacı vekili, 5953 sayılı Basın İş Kanunu kapsamında çalışan davacının ödenmeyen fazla mesai, tatil günleri karşılığı ücret ve bu ücretlerin süresinde ödenmemesi nedeni ile günlük % 5 fazla ödeme alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 10.04.2013 gün ve 2011/3001 Esas, 2013/11550 Karar sayılı kararı ile “somut olayda davacının 5953 sayılı Yasa kapsamında yayın yönetim koordinatörü olarak haftanın 5 gün saat 21.00'a kadar çalıştığını iddia ettiği, davalının ise davacının 5953 sayılı Yasa kapsamında çalışıp çalışmadığına ilişkin herhangi bir beyanda bulunmadığı, davacı tanıklarının davacının yayın koordinatörü olarak çalıştığını beyan etmiş iseler de davacının yaptığı işin niteliklerini açıklamadıkları, mahkemece davacının 5953 sayılı Yasa kapsamında çalışıp çalışmadığı irdelenmeksizin hüküm verildiği, dosyada davacının 5953 sayılı Yasa kapsamında çalıştığına dair somut delil bulunmadığı, yapılan açıklamalar doğrultusunda davacının 5953 sayılı Yasa kapsamında çalışıp, çalışmadığı araştırılarak gerekirse mahallinde bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılarak davacının yaptığı iş ve işin nitelikleri belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.
Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “1086 sayılı HUMK.'un 75. Maddesine ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK.’nun 25. Maddesine göre kanunda öngörülen istisnalar dışında Hakim iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakaları kendiliğinden dikkate alamayacağı ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamayacağı ve kanunda belirtilen durumlar dışında Hakim kendiliğinden delil toplayamayacağı kuralına yer verildiği, davacının 5953 sayılı yasaya tabi olarak çalıştığı hususunda uyuşmazlık bulunmadığının vurgulanmış olduğu, dolayısıyla davacının yaptığı işin niteliği ile ilgili olarak ve davacı hakkında uygulanması gereken yasaya yönelik davalı tarafça bir itiraz bulunmaması, bu yönde davalı tarafça mahkememize, mahkememizce resen araştırma yapılmasını gerektirir herhangi bir delil dahi ibraz edilmeden belirtilen şekilde davacının 5953 sayılı yasaya tabi olarak çalışıp çalışmadığı yönünde araştırma yapılmasını gerektirir bir husus bulunmadığı” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.
Direnme kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
Y A R G I T A Y K A R A R I
Dairemizin “somut olayda davacının 5953 sayılı Yasa kapsamında yayın yönetim koordinatörü olarak haftanın 5 gün saat 21.00'a kadar çalıştığını iddia ettiği, davalının ise davacının 5953 sayılı Yasa kapsamında çalışıp çalışmadığına ilişkin herhangi bir beyanda bulunmadığı, davacı tanıklarının davacının yayın koordinatörü olarak çalıştığını beyan etmiş iseler de davacının yaptığı işin niteliklerini açıklamadıkları, mahkemece davacının 5953 sayılı Yasa kapsamında çalışıp çalışmadığı irdelenmeksizin hüküm verildiği, dosyada davacının 5953 sayılı Yasa kapsamında çalıştığına dair somut delil bulunmadığı, yapılan açıklamalar doğrultusunda davacının 5953 sayılı Yasa kapsamında çalışıp, çalışmadığı araştırılarak gerekirse mahallinde bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılarak davacının yaptığı iş ve işin nitelikleri belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup 6100 Sayılı HMK’.un 33. maddesi uyarınca hâkim, Türk hukukunu re'sen uygulamak zorunda olup, davacının yaptığı iş ve işyerinin niteliklerinin tespiti ile buna bağlı olarak uyuşmazlığa uygulanacak kanunun tespitinin kamu düzenine ilişkin olması nedeni ile direnmenin yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 20.01.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.