MAHKEMESİ: İSTANBUL ANADOLU 13. İŞ MAHKEMESİ
TARİHİ: 03/04/2014
NUMARASI: 2013/261-2014/215
DAVA: Davacı, fazla mesai ücreti, izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalılar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve temizlik görevlisi olarak 24 saat mesai, 2 gün dinlenme sistemi ile ve bayramlar ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia ederek, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, asgari geçim indirimi, yol ücreti alacaklarının ödetilmesini istemiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı T.C. S.. B.. vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.
Davalı E.. Yemek Şirketi vekili, davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı, davalılar T.C. S.. B.. ve E.. Yemek Şirketi vekilleri temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı T.C. S.. B.. ve davalı E.. Yemek Şirketi’nin aşağıdaki bentler kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Somut olayda davacı, dava tarihi itibarıyla davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve temizlik görevlisi olarak çalışmaktadır.
Davacı vekili, dava dilekçesinde talep ettiği yıllık izin ücretini atiye terk ettiğini belirtmiş, davalı Şirket vekili, atiye terke muvafakat etmemiştir.
Mahkemece, yıllık izin ücreti talebi yönünden, atiye terk nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
Yıllık izin ücreti, fesihle birlikte ücrete dönüşen ve muaccel olan bir alacak olup, davacı, dava tarihi itibarıyla işyerinde çalışmaktadır. 1086 sayılı HUMK’un 185. maddesi ve 6100 sayılı HMK’nın 123. maddesine göre davanın geri alınması, davalının muvafakatine bağlıdır. Somut olayda davalı Şirket vekili, yıllık izin ücreti davasının geri alınmasına muvafakat etmemiştir. Mahkemece, yıllık izin ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.
3- Davacı vekili dava dilekçesinde, 24 saat mesai 2 gün dinlenme sistemi ile dinî bayramlar ve genel tatil günleri dâhil çalıştığını iddia ederek, genel tatil ücretinin ödetilmesini istemiştir.
Davacı tanıkları, davacının bayramlar ve genel tatil günlerinde çalıştığını söylemişlerdir.
Mahkemece, davacının genel tatil ücreti alacağı, bütün dinî ve millî bayram günlerinde çalıştığı esasıyla hesaplanması somut delillere dayanmamaktadır. Davacı, bir gün çalışıp 2 gün dinlendiğine göre bütün resmî tatil ve bayram günlerinde çalışması olanak dışıdır. Dosyaya bu konuda yazılı bir delil de sunulmamıştır. Dolayısıyla dinî bayram günleri dışındaki genel tatillerdeki çalışma olgusu ispat edilememiştir. Davacının bu durumda Ramazan Bayramlarında 1 gün, Kurban Bayramlarının 1. günü çalışması hâlinde 1. ve 4. günlerinde, diğer durumlarda kurban bayramlarında da bir gün genel tatil günü çalışması olabilir. Mahkemece, davacının genel tatil ücreti alacağının, bütün genel tatil günlerinde çalışmış gibi hesaplanması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 22.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.