MAHKEMESİ: İSTANBUL ANADOLU 13. İŞ MAHKEMESİ
TARİHİ: 17/12/2013
NUMARASI: 2013/949-2013/628
DAVA:Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi, kötüniyet tazminatı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, davalı işveren bünyesinde temizlik işçisi olarak 10.12.2001-10.08.2009 tarihleri arasında en son 700 TL net ücretle çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işverence kötüniyetli olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve kötüniyet tazminatları ile fazla çalışma, yıllık ücretli izin ve asgari geçim indirimi alacaklarını istemiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davacının sürekli çalışan olmayıp ara sıra yevmiye karşılığı aynı yerde çalışan eşine yardım ettiğini, hak ettiği yevmiyelerin ödendiğini, taleplerinin zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 7 yıl 8 ay süreyle işçi olara davalı yanında çalıştığı, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu, asgari geçim indirimi alacaklarının ödenmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı taraflar temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının yıllık ücretli izin alacağı bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.
Davacı 7 yıl 8 ay süreyle davalı işveren bünyesinde çalışmıştır. Davacı son 5 yıllık ücretli iznini kullanmadığını ileri sürmüştür. Davacının yıllık izinlerini kullandığını ispat külfeti işverene aittir. Davalı işveren davacının yıllık izinlerini kullandırdığını imzalı yazılı belge ile ispat edememiştir. Davacı çalışmasının yedi tam yılı için yıllık izne hak kazanmış olup bunun son beş yılını talep ettiğinden bunun ilk üç yılı için 14 gün üzerinden 42 gün, son iki yılı için ise 20 gün üzerinden 40 gün olmak üzere davacının 82 gün yıllık izin alacağı bulunmaktadır. Mahkemece davacının 82 gün üzerinden yıllık izin alacağı talebinin kabulü gerekirken tümüyle reddi hatalıdır.
3-Taraflar arasında, işçilik alacaklarının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.
Davacı, mahkemece alınan bilirkişi raporuna göre asgari geçim indirimi alacağı yönünden davasını ıslah etmiştir. Davalı işveren, ıslaha karşı süresinde verdiği yazılı itiraz dilekçesinde zamanaşımı definde bulunmuştur. Hem mülga 818 sayılı Borçlar Kanunun 126/1, hem de 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Borçlar Kanunun 147/1 maddesine göre asgari geçim indirimi aylık olarak işçiden kesilen gelir vergisinin bir kısmının işçiye iadesi olduğundan buna ilişkin davalar 5 yıllık zamanaşımına tabidir. Bu nedenle ıslahla talep edilen asgari geçim indirimi alacağının ıslah tarihinden geriye doğru 5 yılın dışında kalan ve dava dilekçesinde talep edilen miktardan fazla olan kısmı zamanaşımına uğramıştır. Gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının fazla çalışma alacağı hakkında yeniden bir karar verilmelidir.
4- Davalı M.. B.. genel bütçeye tabi kamu kurumu olup 492 sayılı Harçlar Kanunun 13/J maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu halde davalı aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.