MAHKEMESİ: ... 13. İŞ MAHKEMESİ
DAVA: Davacı, kıdem tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, izin ücreti ve fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde çalıştığını, iş akdinin müvekkili tarafından haklı olarak feshedildiğini, beyan ederek kıdem tazminatı, izin ücreti, fazla çalışma ücreti ile bayram ve genel tatil ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının iş yerinde kesintisiz değil dönem dönem çalıştığını ve istifa ederek ayrıldığını, çalıştığı dönemlere ait haklarının ise kendisine ödendiğini, hafta sonu çalışması yapılmadığını, dini ve milli bayramlarda da çalışılmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:
Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının davalıya ait işyerinde iki dönem halinde toplam 9 Yıl 4 Gün çalıştığı, her iki dönem sonunda iş akdinin davacı tarafından ücret alacaklarının ödenmemesi sebebiyle haklı olarak feshedildiği, kıdem tazminatına hak kazandığı, fazla mesai yaptığı, tatillerde çalıştığı, kullanmadığı izinleri olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-1475 sayılı Yasanın 14/2. maddesi, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin kıdem hesabı yönünden birleştirileceğini hükme bağlamıştır. O halde kıdem tazminatına hak kazanmaya dair bir yıllık sürenin hesabında da işçinin daha önceki fasılalı çalışmaları dikkate alınır. Bununla birlikte, her bir fesih şeklinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleşmesi hizmet birleştirmesi için gerekli bir koşuldur, işçinin önceki çalışmaları sebebiyle kıdem tazminatı ödenmişse, aynı dönem için iki defa kıdem tazminatı ödenemeyeceğinden tasfiye edilen dönemin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması mümkün olmaz. Yine, istifa etmek suretiyle işyerinden ayrılan işçi kıdem tazminatına hak kazanmayacağından, istifa yoluyla sona eren önceki dönem çalışmaları kıdem tazminatı hesabında dikkate alınmaz.
Davacı davalı işyerinde dönemler halinde halinde çalışmış olup 2003-30.10.2009 arasındaki dönem çalışmasının davacı işçi tarafından ailevi sebeplerle sona erdirildiği davacı işçinin duruşmadaki kendi beyanından anlaşılmaktadır. Bu itibarla ilk dönem çalışmasının kıdem tazminatı gerektirmeyecek şekilde sonladığı açıktır.
Kıdem tazminatı sonraki dönem olan 28.07.2010-20.03.2013 tarihleri arasındaki ikinci dönem çalışması için hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.
F) SONUÇ:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.