MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının 03/08/1999-22/06/2012 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde ayran üretim bölümünde çalıştığını, davacının son brüt ücretinin 1.100,00 TL civarında olduğunu, davacının sendika üyesi olması nedeniyle, iş sözleşmesinin feshedilmesi üzerine.... Asiye Hukuk Mahkemesi 2014/46 Esas sayılı dosyası ile açtığı işe iade davasının kabul edildiğini, mezkûr mahkeme kararının Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 11.09.2014 tarihli kararı ile onanarak kesinleştiğini, kesinleşmeden sonra işe iadesi için davalı işverene 17.11.2014 tarihinde keşide ettikleri ihtarnamenin 20.11.2014 tarihinde tebellüğ edilmesine rağmen davalı tarafından cevap verilmeyerek ve davacıyı işe almayarak ücret ve tazminatı ödeme yolunun seçildiğini, İş Kanunu gereğince iş akdinin işçinin işe başlatılmadığı tarihte sona ermiş olacağını, sendikal tazminatın işçinin işverence işe başlatılmadığı tarihte doğduğunu, bu tarihteki emsal ücret üzerinden hesaplama yapılması gerektiğini, ihbar ve kıdem tazminatının da işçinin başvurusuna rağmen işe başlatılmadığı tarih olan fesih tarihindeki emsal ücret üzerinden hesaplanması gerektiğini, bu alacaklar için fesih tarihinin ihtarnamenin tebliğ tarihi olan 19.11.2014 tarihinden sonra geçen ve işçinin işe başlatılmadığı bir aylık sürenin sonunun 20.12.2014 tarihi olduğunu iddia ederek, dört aylık boşta geçen süre ücreti ve sendikal tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davanın belirsiz alacak davası-kısmi dava olarak açılamayacağını, alacağın miktarının belirlenebilir olduğunu, bu nedenle hukuki yarar yokluğundan reddi gerektiğini, davacının son brüt ücretinin 1.062,00 TL olduğunu, davacı tarafın işe iade kararın kesinleşmesinin sonrasında davacının banka hesabına 31.03.2015 tarihinde boşta geçen süre alacağı, işe başlatmama tazminatı, kıdem ve ihbar tazminatları karşılığı olarak toplam 16.614,43 TL ödeme yapıldığından huzurdaki davanın konusuz kaldığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacının boşta geçen süre ücretine ilişkin talebi bakımından esas alınacak ücret uyuşmazlık konusudur.
Boşta geçen süreye ait en çok dört aya kadar ücret ve diğer haklar için, feshi izleyen dönem ücretlerine göre hesaplama yapılmalıdır. Geçersiz sayılan fesih tarihinden sonra boşta geçen en çok dört aylık sürede işçinin çalışması devam ediyormuş gibi ücret ve diğer haklar belirlenmelidir. Boşta geçen en çok dört aya kadar süre içinde ücret zammı ya da yeni bir toplu iş sözleşmesi yürürlüğe girdiğinde, her iki dönem için ayrı ayrı hesaplamaya gidilmelidir (Yargıtay 9.HD. 28.12.2009 gün 2009/34595 E, 2009/37899 K).
Somut uyuşmazlıkta, davalı kayıtlarda gösterilen ücretin son ücret kabul edilmesi gerektiğini savunmakta, davacı ise kayıtlarda gösterilenden daha fazla ücret aldığını iddia etmektedir. Davacı bordrolarda gösterilenden daha fazla ücret aldığına ilişkin herhangi bir delil sunmamıştır. Ödemeler bankaya yapılmakta olup, elden ödeme yapıldığı iddiası da yoktur. Bu delil durumuna göre, davacının geçersiz sayılan fesih tarihindeki son ücretinin bordrolarda gösterilen ücret olduğunun kabulü ile boşta geçen süre ücretinin buna göre hesaplanması gerekirken ispat edilemeyen soyut iddiaya itibarla sonuca gidilmesi hatalıdır.
F) SONUÇ:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.