MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili; davacının 25/08/2008 tarihinde çalışmaya başladığını, müvekkilinin son olarak kobi müşteri hizmetleri yetkilisi olarak en son aylık 5.350,00 TL brüt ücret karşılığı, 180,00 TL yemek kartı, yılda 4 kez her seferinde ortalama 1.500,00 TL ikramiye sosyal haklarından faydalanarak, haftanın 5 günü 08.30-19.30 saatleri arasında, ayrıca 2 ayda 1 kez Cumartesi günleri 10.00-16.00 saatleri arasında çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, bu nedenle müvekkilinin iş akdini 21/05/2014 tarihinde feshettiğini, kıdem tazminatının da ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücretlerini talep ederek ; davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:
Davalı vekili; öncelikle zamanaşımı itirazında bulunduklarını, ayrıca kabul anlamına gelmemek kaydı ile dava dilekçesinde talep edilen faiz oranı ve faiz başlangıç tarihinin hatalı ve yasal dayanaktan yoksun olduğunu, davacının 22/04/2015 tarihli ihtarname ile müvekkili bankadan istifa ettiğini, dolayısıyla kıdem tazminatına talebine adir beyanlarının haksız ve mesnetsiz olduğunu, iş yoğunluğu sebebi ile mesai saatleri dışında çalışma yapılmasının her iş kolunda doğal olarak karşılaşılabilecek bir durum olmasına karşın, müvekkili bankada yoğun mesai uygulaması olmadığını, davacının dilekçesindeki iddiaların mesnetsiz olduğunu savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece,davacıya prim ödendiği , fazla mesai alacağı olmadığını , davacının ücret alacağı olmaması nedeni ile yapılan feshin haklı olmadığı ve buna dayalı olarak davacının kıdem tazminatı alamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Karar süresinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
E) Gerekçe:
1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
2- Davacı işçi işyerinde çalıştığı sürede fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek iş sözleşmesini İş Kanunu'nun 24/II-e maddesi uyarınca haklı nedenle feshettiğini ileri sürmüş ve kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti isteğinde bulunmuştur.
Davalı işveren fazla mesainin iş sözleşmesine göre ücrete dahil olduğunu ayrıca prim ödemeleri yapıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece her iki isteğin reddine karar verilmiştir.
Davacının imzasını taşıyan iş sözleşmesinde fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu belirtilmiş olup yıllık 270 saat aylık 22,5 saat fazla çalışmanın temel ücret içinde ödendiğinin kabulü isabetlidir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 2012 yılı hariç yıllık bazda yapılan fazla çalışma süresinin 270 saatin altında kaldığı belirlenmiştir. 2012 yılında ise davacının yıllık 270 saati aşacak şekilde fazla mesai yaptığı bilirkişi raporunda tespit olunmuş ancak prim adı altında yapılan ödemeler gerekçesi ile fazla çalışma ücreti hesaplanmamıştır.
Dairemiz uygulamasına göre prim uygulamasının varlığı halinde fazla çalışmanın tamamının primlerle karşılandığının kabulü yerinde olmayıp hesaplamanın %150 zamlı ücret yerine %50 zamlı kısmına göre yapılması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Böyle olunca mahkemece fazla çalışma isteğinin ve buna bağlı kıdem tazminat talebinin reddi hatalı olup 2012 yılı için yıllık 270 saati aşan süre bakımından fazla çalışmanın zamsız kısmının primlerle karşılandığı kabul edilmeli ve hesaplama %50 zamlı kısma göre yapılarak fazla çalışma ücretine ve haklı fesih nedeni ile kıdem tazminatına hükmedilmelidir.
F)SONUÇ:
Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.