MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ
DAVA TÜRÜ: ALACAK
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili özetle; davacının davalı şirkette 15/12/2008 tarihinde işe başladığını ve iş akdinin işverence sona erdirildiği 01/08/2013 tarihine kadar kesintisiz olarak market görevlisi olarak çalıştığını, davacının sabah saat 08:30 dan gece saat 02:00’a kadar çalıştığını, işyerinde yemek molası dahi verilmediğini, davacının asgari ücretten fazla maaş almasına rağmen işveren tarafından davacının maaşının resmi kayıtlarda gerçeğe aykırı şekilde asgari ücret üzerinden gösterildiğini, yine davacının resmi ve dini bayramlarda da çalıştığını ancak bu çalışmalarına karşılık kendisine ödeme yapılmadığı gibi yıllık ücretli izinlerini de kullanmadığını, davalı işveren tarafından davacının işine haksız olarak son verildiğini iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili özetle; davacının 01/08/2013 tarihinde kendi isteğiyle istifa etmesi nedeniyle iş akdinin sona erdiğini ve davacının herhangi bir alacağının bulunmadığını, iddialarının asılsız olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; kıdem ve ihbar tazminatı talebi ile yıllık ücretli izin talebinin ayrı ayrı reddine, fazla mesai ve genel tatil ücreti taleplerininde kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı, taraflar temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Somut uyuşmazlıkta; davacı işçi dava dışı ...A.Ş'nin distribütörü olan davalı ... San Tic Ltd Şti.’de çalışırken bu şirketin distribütörlük sözleşmesinin sonlanması üzerine iş akdini feshederek yeni distribütör dava dışı ...Ltd.Şti'nde çalışmaya başlamıştır. Bu firmada ki çalışma ise, işyeri devri niteliğinde olmayıp, yeni bir iş akdidir.
Öncelikle mahkemenin dava dışı ... Ltd. Şti. firmasında çalışmayı işyeri devri kabul ederek feshe bağlı hakların reddine karar vermesi yerinde değildir.Somut olayda, iş akdini fesheden davacı işçi olduğundan davacı ihbar tazminatına hak kazanamayacaktır. Davacının ihbar tazminatı talebi bu nedenle reddedilmelidir. Ancak fesih tarihi itibariyle davacının hak edilip ödenmemiş işçilik alacakları bulunduğundan, davacının fesihte haklı olduğu kabul edilerek, kıdem tazminatı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Açıklanan nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.
3-Yukarıda da izah edildiği üzere, davacının davalı ... San. Tic. Ltd. şti.nde ki iş akdinin sona ermiş olmasına nazaran, varsa kullanılmayan izin ücretleri de hüküm altına alınmalıdır.
4-Dairemiz prim esasına göre çalışan işçilerin aldıkları primin fazla mesai ücretini karşılaması halinde fazla mesai ücreti talep edilemeyeceği, karşılamaması halinde ise bakiyesine hükmedileceği şeklindeki kısa bir süre uygulanan içtihadından dönmüştür. Fazla mesai ücreti ve primin birbirinden bağımsız alacaklar olduğu kabul edilerek, davacının mesaisi arttıkça prim alacağı da artacağından, bir anlamda yüzde usulü ile çalışması söz konusu olduğundan fazla çalışma ücretinin yüzde usulünde olduğu gibi sadece zamlı kısmının (% 50) hesaplanması gerekir. Bu nedenle, fazla mesai ücretinin zamsız kısmının ödendiği, zamlı verilmesi gereken kısmın ise ödenmediği kabul edilip, sadece zamlı kısmının (% 50) hesaplanıp, hüküm altına alınması yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.
F)Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 10.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.