MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ
YARGITAY KARARI
1)Mahkemece 18.09.2019 tarihli kararın gerekçesinden ve tüm dosya kapsamından reddedildiği anlaşılan kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin alacağı ve asgari geçim indirimi alacağı taleplerinin reddedildiğinin hükümde gösterilmemesi,
Davacı lehine kabul edilen alacak miktarı, 1.266,28 TL fazla çalışma ücreti alacağı ve 306,82 TL genel tatil ücreti alacağı olmak üzere toplam 1.573,10 TL olmakla davacı lehine 2.725,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi,
Hüküm fıkrasında “Davacı tarafından yapılan 332,25 TL harç ve 503,10 TL yargılama masrafının davanın kısmen kabul kısmen red oranına ve davalının yaptığı yargılama masrafına göre 82,60 TL'sinin davalıdan alınmasına davacıya verilmesine kalan kısmın davacı üzerinde bırakılmasına,” şeklinde ifade mevcut olmakla dava dosyasında üç davalı olması, 82,60 TL yargılama masrafı bakımından hangi davalının mesul tutulduğunun anlaşılamaması, davalılar arasında Sağlık Bakanlığı’nın da bulunduğu ve davalı Bakanlığın da yargılama masrafından mesul tutulduğu düşünüldüğünde harçtan muaf olduğunun gözetilmemesi hatalı olsa da karar kesin olduğundan bozma sebebi yapılmamıştır.
2)7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun geçiş hükümlerini düzenleyen Geçici 1. Maddesinin dördüncü bendine göre ilk derece mahkemeleri tarafından bu Kanunun yürürlüğe girdiği 25.10.2017 tarihinden önce verilen kararlar, karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tabidir. 25.10.2017 tarihinden sonra verilen kararlar ise 7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu hükümlerine tabidir.
İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile yürürlükte olan 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 7/3. maddesi uyarınca; 12/01/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun kanun yollarına ilişkin hükümleri, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366/1. maddesi gereğince temyiz kanun yoluna başvuruda kıyasen uygulanacak hükümler olan HMK’nın 343 ila 349. maddelerine göre temyiz kanun yoluna kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde başvurulur. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir.
Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.
Birleştirilen davalarda, temyiz sınırı her dava için ayrı ayrı belirlenir.
İhtiyari dava arkadaşlığında, temyiz sınırı her dava arkadaşının davası için ayrı ayrı belirlenir.
Karşılık davada, temyiz sınırı asıl dava ve karşılık dava için ayrı ayrı belirlenir.
Tespit davalarında, temyiz sınırı tespit davasının öncüsü olduğu eda davasının miktar ve değerine göre belirlenir.
Temyiz sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde asıl istemin kabul edilmeyen bölümü temyiz sınırını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Kısaca temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik belirlenir.
Alacağın bir kısmının dava edilmesi halinde, kısmi davada kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.
Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 06.06.1975 gün ve 1975/6-8 sayılı içtihadında, “ 5521 sayılı yasada açık düzenleme olmamakla birlikte, bu yasanın 15. maddesindeki düzenleme gereği HUMK.nun 427 maddesindeki kesinlik sınırının iş mahkemelerinde verilen kararlarda da uygulanması gerektiği, grup halinde açılan davaların salt iş mahkemelerine özgü bir dava türü olmadığı, bu nedenle seri olarak açılan davalarda her dosya için kesinlik sınırına bakılması gerektiği” açıkça belirtilmiştir.
Dosya içeriğine göre davalı T.C. Sağlık Bakanlığı tarafından temyize konu edilen miktar 1.266,28 TL fazla çalışma ücreti alacağı ve 306,82 TL genel tatil ücreti alacağı olmak üzere toplam 1.573,10 TL olup, karar tarihi itibariyle 3.200,00 TL kesinlik sınırı kapsamında kaldığından davalının temyiz isteminin HUMK'un 427/2, 432/4 maddeleri uyarınca REDDİNE, 19/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.