MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK
Davacı Çağrı Acara adına Avukat Bora Kösele ile davalı Denizbank A.Ş adına Avukat Yiğit Kemal Yazaltın arasındaki alacak davasına ilişkin ... 7. İş Mahkemesince kesin olarak verilen 29.05.2019 tarih ve 2017/719 esas, 2019/215 karar sayılı kararının kanun yararına bozulması Adalet Bakanlığının 21.05.2021 tarihli ve 39152028 - 153.01 - 205-2020-Esas 806/14605 sayısı ile temyizi ile istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm belgeler okunup dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı vekili,müvekkilinin davalı bankanın Kemalpaşa şubesinde 09.07.2012 tarihinde işe başladığını, 28.04.2017 tarihine kadar kesintisiz bir şekilde çalışmaya devam ettiğini,müvekkilinin davalı banka şubesinde haftanın beş günü 09.00-19.00 saatleri arasında çalıştığını, bunun yanında müvekkilinin haftanın iki veya üç günü 19.00-22.00 arası ve hafta içi olmayınca hafta sonu 09.00-13.00 saatleri arasında çalıştığını,normal iş saatleri dışındaki saatlerde müvekkilinin davalı bankanın kredi kartı ve hizmet satışı için civardaki köyleri ve kasabaları gezdiğini, müvekkilinin normal olarak sayılan saatlerinin dahi İş Kanunlarına göre fazla mesai sayıldığını, bir de hafta içi ve hafta sonu olmak üzere müvekkilinin çalışmış olduğu beş yıl boyunca ciddi fazla mesai yaptığını, müvekkili tarafından yapılmış olan bu fazla mesailerin hiçbir şekilde davalı tarafından ödenmediğini belirterek fazla mesai alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili, davacının müvekkili banka bünyesinde 09.07.2012-28.04.2017 tarihleri arasında çalıştığını, davacıya fazla mesai yapması konusunda verilmiş bir talimat olmadığını, davacının sürekli özellikle de fazla mesai ücreti almadan fazla mesai yaptığını beyan etmesinin hayatın olağan şartlarına uygun olamadığını, müvekkili şirkette çalışma saatlerinin hafta içi 09.00-18.00 arası olduğunu,bu saatler dışında ve ayrıca hafta sonu çalışmasının bulunmadığını, eğer ki davacının kendisinden kaynaklanan mesaisini aşan çalışması varsa bu husus işverenin zorunlu tuttuğu bir çalışma olmadığını, müvekkili bankada bilgisayar ekranlarının saat 19.00 sonrası kapandığını, çalışanların isteseler de saat 19.00 sonrası işlem yapamadıklarını,davacıya prim ödemesi yapıldığı,davacının mesai çalışma yaptığı yönünde kanaat oluşması halinde, Yargıtay içtihatları uyarınca ödenen primlerin hesap edilen fazla mesailerden mahsup edilmesi gerektiğini, taraflar arasında akdedilen hizmet sözleşmesinde ücretin fazla mesai ücretlerini de kapsadığına ilişkin düzenlemenin söz konusu olduğunu,bu nedenle davacının yıllık 270 saati aşan bir çalışması olmadığından fazla mesai ücreti talep edilmesinin yasaya ve hizmet sözleşmesine aykırı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece,yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, kanun yararına bozulması için Adalet Bakanlığı temyiz etmiştir.
Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağının hesabı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.
İş sözleşmelerinde fazla mesai ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir. Fazla mesainin aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla mesai süresinin ispatlanan fazla mesailerden indirilmesi gerekir. İşçiye her ay ödenen ücret içinde fazla çalışmaların bir kısmının yer aldığı taraflarca kabul edildiğine göre haftalık 5.2 saat her hafta için kanıtlanan fazla mesai süresinden indirilmelidir.
Davacı,davalı bankada haftanın beş günü 09.00-19.00 saatleri arasında çalıştığını,bunun yanında haftanın iki veya üç günü 19.00-22.00 saatleri arası ve haftaiçi olmayınca hafta sonu 09.00-13.00 saatleri arasında çalıştığını ve fazla mesai yaptığını ancak karşılığının ödenmediğini iddia ederek fazla mesai alacağı talebinde bulunmuştur.
Davalı vekili ise iş sözleşmesinde fazla mesai ücretinin, ücret içinde olduğunun kararlaştırıldığını, davacının fazla mesai alacağı olmadığını savunmuştur.
Mahkemece; davacının iş sözleşmesinde fazla mesai ücretinin aylık ücretin içinde kararlaştırıldığını,davacı tanık beyanlarına göre haftanın beş günü çalıştığında belirlenen haftalık beş saatlik fazla mesaiden haftalık 5.2 saatin mahsubu ile fazla mesai bulunmadığı,haftanın altı günü çalıştığında belirlenen haftalık üç saatlik fazla mesaiden fazla mesai ücrete dahil olması nedeniyle haftalık 5.2 saatin mahsubu ile davacının fazla mesai yapmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.
Somut uyuşmazlıkta; davacının imzasını taşıyan 09.07.2012 tarihli iş sözleşmesinin IV/1 ile X/1 maddelerinde fazla mesainin ücret içinde olduğu kararlaştırılmıştır.Davacının fazla mesaisi haftanın beş günü ve haftanın altı günü çalışmaları bakımından ayrı ayrı belirlenerek ücrete dahil olarak kabul edilen sürenin mahsubu ile fazla mesainin bulunmadığının tespit edildiği,davacının dava konusu talebinin fazla mesai alacağı olduğu,ayrıca hafta tatili ya da akdi tatil alacağı talebinin bulunmadığı anlaşıldığından iş sözleşmesinin V/2 maddesinde düzenlenen “Haftalık iş süresi beş iş günü esasına dayalı olmakla birlikte, Çalışan gereli görüldüğü takdirde altıncı iş gününde de çalışmayı kabul eder. Bu takdirde, Çalışanın bu gündeki çalışması normal ücreti esas alınarak ücretlendirilir.” hüküm gereceğince incelemenin yerinde olduğu,işçiden fazla mesai yapılması yönünde onay alınıp alınmaması ile fazla mesai ücretinin aylık ücrete dahil olmasının birbirinden bağımsız değerlendirilmesi gereken olgular olduğu, bu nedenle iş sözleşmesi uyarınca davacının aylık ücretine fazla mesai ücretinin dahil olduğu kabulü ile davacının ödenmeyen fazla mesai alacağının bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi yerindedir.
Açıklanan nedenlerle, Adalet Bakanlığı'nın Kanun yararına bozma isteminin reddi gerekmiştir.
SONUÇ: Adalet Bakanlığının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 363/1 maddesine dayalı kanun yararına temyiz isteğinin açıklanan sebeple REDDİNE, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Adalet Bakanlığına iadesine, 08.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.