(2863 S. K. m. 65)
Dava: 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununa muhalefetten sanıklar Özden, Mahmut, Mehmet Şakir ve Özgül'ün yapılan yargılamaları sonunda; beraatlerine dair, Gaziantep İkinci Ağır Ceza Mahkemesi'nden verilen 16.4.1992 gün ve 1991/191 esas,1992/52 karar sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi müdahil Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili ile Hazine vekili tarafından istenilmiş olduğundan; dava evrakı C. Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek, gereği düşünüldü:
Karar: Vakıflar Genel Müdürlüğü'nün 2863 sayılı Yasanın 10/4. maddesi uyarınca davaya müdahil olmaya ve hükmü temyize yetkisi bulunduğundan tebliğnamedeki bu hususa ilişkin düşünceye iştirak edilmemiştir.
Hazine vekili 27.5.1992 günlü dilekçe ile temyizden vazgeçtiğini bildirmiş olduğundan müdahil Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilinin temyizine hasren yapılan incelemede:
Sanıkların, Taşınmaz Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu ile Kültür ve Tabiat Varlıkları Yüksek Kurulu'nun kararları ile korumaya alınan ve tapusunda eski eser şerhi bulunan dava konusu iş kanının avlusunda izinsiz inşaat yaptırmak suretiyle 2863 sayılı Yasaya aykırı davrandıkları iddia edilmesi karşısında, inşai müdahalenin koruma alanı içerisinde bulunup bulunmadığının ve eski eserin özelliğini bozacak nitelik ve derecede olup olmadığının tarafsız uzman bilirkişiler aracılığı ile keşfen tesbit edilerek sonucuna göre hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken ve üzerinde inşaat yapılması Koruma Kurulunun iznine bağlı olan bir yer için Belediye ruhsatı ile yetinilmesinin kastı ortadan kaldıramayacağı gözetilmeden eksik soruşturma ile yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,
Sonuç: Kanuna aykırı ve müdahil Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22.12.1992 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy