(466 S. K. m. 2) (YCGK 28.11.1988 T. 1988/9-447 E. 1988/502 K.)
Dava: Haksız olarak tutuklu kaldığı günler için 466 sayılı Kanun gereğince tazminat isteğinde bulunan H.'nin, bu isteğinin kısmen kabulüne, kısmen reddine dair, Ankara Altıncı Ağır Ceza Mahkemesi'nden verilen 22.12.1993 gün ve 1993/172 esas, 1993/207 karar sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili ile davalı vekili tarafından istenilmiş olduğundan; dava evrakı C. Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine. Ancak;
Karar: Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.11.1988 gün ve 1988/9-447-502 sayılı kararında da belirtildiği üzere, beraate ilişkin kararın ister sanığın, isterse vekilinin yüzlerine karşı tefhim edilsin veya isterse yokluklarında verilsin, 466 sayılı Kanunun 2. maddesinde öngörülen sürenin, beraat kararının kesinleştiğinin, sanığa tebliğinden itibaren başlayacağı gözetilmeden, davacının Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı Askeri Mahkemesi'nin 1980/1094-33 sayılı dava dosyası nedeniyle gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği günlere ilişkin tazminat isteğinin yazılı şekilde reddine karar verilmesi,
Sonuç: Kanuna aykırı ve davacı vekili ile davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23.01.1995 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy