(825 S. K. m. 5) (765 S. K. m. 17)
Dava: Silahlı çetenin sair efradı olmaktan sanık Tarkan ile silahlı çete mensuplarına hal ve sıfatlarını bilerek yardım ve yataklık yapmaktan sanıklar Zeynel, Latife, Zeki, Murat, Kamer, Mehmet, Haydar ve Musa'nın yapılan yargılamaları sonunda; sanıklardan Mehmet ve Haydar'ın beraatlerine, diğer sanıkların ise mahkumiyetlerine dair, Erzincan Devlet Güvenlik Mahkemesi'nden verilen 28.10.1994 gün ve 1993/3 esas, 1994/141 karar sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi C. Savcısı ile mahkum olan sanıklar vekilleri tarafından istenilmiş ve mahkum olan sanıklar vekillerince incelemenin duruşmalı olarak yapılması talep, edilmiş olduğundan, dava evrakı C. Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye gönderilmekle; beraat eden sanıklar yönünden duruşmasız, mahkum olan sanıklar yönünden ise duruşmalı olarak yapılan inceleme sonunda aşağıdaki karar tesbit edildi:
Karar: C. Savcısının mahkemeye verdiği 1.12.1994 tarihli dilekçe ile sanıklar; Latife, Zeynel, Zeki, Murat, Kamer, Mehmet ve Haydar haklarındaki aleyhe temyizinden vazgeçtiğini bildirmiş olması karşısında, temyiz itirazlarının Tarkan ve Musa yönlerinden geçerli sayılarak inceleme buna göre yapılmıştır.
1) Sanıklar; Tarkan, Latife, Zeynel, Zeki, Murat ve Kamer haklarında; toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar vekilleri ve Cumhuriyet Savcısının temyiz dilekçeleri ile duruşmalı inceleme sırasında sanık Latife ve sanıklar vekillerinin ileri sürdükleri ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık Tarkan, Latife, Zeynel, Zeki, Murat ve Kamer haklarındaki hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA.
2) Sanık Musa ile ilgili temyize gelince:
Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine.Ancak;
a) 825 sayılı Kanunun 5. maddesi hükmü gereği, şartla tahliyenin geri alınmasına son hükmün kesinleşmesinden sonra ilk hükmü veren mahkeme başkanı tarafından verilmesi gerektiği gözetilmeden duruşmaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,
b) Kabule göre de; TCK. nun 3506 sayılı Kanunla değişik 17. madde sarahatı vechile geri alınan sürenin şartla tahliye kararının geri alınmasını gerektiren suçun işlendiği tarihten sonraki kısma hasredilmesi gerekirken, sanığın şartla tahliyeden yararlandığı sürenin aynen infazına karar verilmesi,
Sonuç: Usul ve kanuna aykırı bulunduğundan, C. Savcısının, sanık vekilinin temyiz dilekçesi ile vekilinin duruşmalı incelemede ileri sürdüğü temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 27.04.1995 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy