(765 S. K. m. 2, 29) (213 S. K. m. 360)
Dava: 213 sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefetten sanık Mükerrem ...'ın yapılan yargılaması sonunda; mahkumiyetine dair Dikili Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 14.11.1994 gün ve 1994/87 esas, 1994/ll3 karar sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi Üst C. Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C. Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Karar: Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine;
Ancak:
1- Sanığa tayin edilen hürriyeti bağlayıcı cezanın paraya çevrilmesinde kabule ve uygulamaya göre hükmün teşvişi,
2- Ceza takdire dayanılarak alt sınırın üzerinde tayin edilmesine göre TCK. nun 29. maddesi hükmüne nazaran takdir sebeplerinin karar yerinde gösterilmemesi,
3- Sanığın ödeme kaydedici cihaz kullanmama eylemini temadiye son veren iddianamenin düzenlendiği 27.5.1994 tarihine kadar devam ettirdiği anlaşılmasına göre hapis cezasının beher gününün l.248.750.- lira yerine 724.500.- liradan paraya çevrilmesi sonucu eksik para cezası tayini,
4- Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 213 sayılı Yasanın 4008 sayılı Yasa ile değişik 360. ve TCK. nun 2. maddeleri karşısında fer'i ceza tayin edilmesi ve keyfiyetin ilanına karar verilmesi,
Sonuç: Kanuna aykırı ve Üst C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 01.02.1996 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy