(213 S. K. m. 344, 359) (765 S. K. m. 2) (647 S. K. m. 4)
Dava: 213 sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefetten sanık Vasıf'ın yapılan yargılama sonunda; muhkumiyetine dair, (Uzunköprü Asliye Ceza Mahkemesi)'nden verilen 25.11.1994 gün ve 1994/224 esas, 1994/311 karar sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C. Başsavcılığı'ndan tabliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek, gereği düşünüldü:
Karar: 1- 213 sayılı Yasanın, hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 4008 yılı Yasa ile değişik 344 ve TCK.nun 2. maddeleri hükümlerine göre, isnad olunan suçun oluşabilmesi için kastın varlığını ortaya koyacak vergi ziyaının mevcudiyeti gerekmekte, somut olayda sanığın istenilen defter ve belgeleri ibraz etmemesiyle vergi ziyaına sebebiyet vermiş olup olmadığı tarafsız uzman bilirkişi aracılığıyla araştırılıp saptandıktan sonra, hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,
2- Aynı Yasanın, hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 4008 sayılı Yasa ile değişik 359/1 ve TCK.nun 2. maddeleri hükümlerine göre hürriyeti bağlayıcı cezanın 647 sayılı Yasanın 4. maddesinde öngörülen miktarlar üzerinden para cezasına veya diğer tedbirlere çevrilmesi gerektiğinden, sanayi sektöründeki asgari ücretin yarısı üzerinden çevrilmesi suretiyle fazla ağır para cezası tayini,
3- 2 Haziran 1995 tarihinde yürürlüğe giren 213 sayılı Yasanın, 4108 sayılı Yasa ile değişik 359 ve TCK.nun 2. maddeleri karşısında fer'i ceza tayin edilmesi ve keyfiyetin ilanına karar verilmesi,
Sonuç: Kanuna aykırı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 04.07.1995 gününde oybirliği ile karar verildi.
(YKD ŞUBAT 1996)
Full & Egal Universal Law Academy