(5237 S. K. m. 7, 50, 53, 62, 108, 152) (5326 S. K. m. 29, 35) (1412 S. K. m. 317)
Dava: 5326 Sayılı Kabahatler Kanununun 35, 5237 Sayılı TCK.nun 152/1-a, 62, 108/4. md. gereğince mahkumiyet,
1- Saldırgan sarhoşluk suçundan tayin olunan idari para cezasının niteliği itibarıyla 5326 Sayılı Kabahatler Kanununun 29.maddesi uyarınca itiraza tabi olup, temyizi mümkün bulunmadığından sanığın bu suça yönelen temyiz itirazının CMUK. nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE, gereğinin merciince yapılmasına,
2- Mala Zarar Verme suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;
a) 5237 sayılı TCK. nun 7.maddesinde açıklandığı üzere ceza hukuku kurallarının zaman bakımından uygulanmasına ilişkin olarak suçun unsurları, yargılama şartları, ceza ve güvenlik tedbirleri, erteleme ve paraya çevirme ile ilgili tüm hükümlerin somut olaya uygulanmasıyla ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle, denetime olanak verecek biçimde tartışılıp değerlendirilerek sanığın lehine olan hükmün belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması,
b) Kabul ve uygulamaya göre de;
aa) Sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK. nun 50. maddesi uyarınca adli para cezasına veya tedbirlere çevrilmesi hususunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,
bb) 5237 sayılı TCK. nun 53.maddesi, hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak belli haklardan yoksun bırakılmaya ilişkin güvenlik tedbiri öngördüğü bu konunun gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulu gerekse, Dairemizin yerleşik uygulamaları karşısında kazanılmış hak oluşturmayacağı da dikkate alınarak sanık hakkında anılan maddenin uygulanmasında zorunluluk bulunması,
Sonuç: Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 08.12.2005 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy